De Schone Zwerver

Veel mensen hebben mijn pad gekruist, uit alle klassen en uit alle hoeken van de wereld. Dat vind ik één van de geinige dingen in het leven. De mensen om mij heen zijn dan ook een kleurrijk zooitje van verschillende afkomst, ieder met zijn eigen verhaal, en ieder met zijn eigen manier van leven. Een variëteit aan levende wezens die kleur geven aan het leven.

Zo heb ik vandaag een interessante ontmoeting gehad  met "De Schone Zwerver". De Schone Zwerver kwam, zag en overwon, want hij intrigeert me mateloos.

Misschien even wat uitleg tussendoor: Ik heb noodgedwongen kennis gemaakt met het leven op straat, en hoewel mijn ervaring van tijdelijk aard was, blijf ik (mits mogelijk) mijn ervaringsdeskundigheid (tja, zo heet dat officieel) lenen aan verschillende projecten. Ik zit dus vrijwillig een paar keer in de week bij een groep mensen met een zogenaamde Dubbele Diagnose: Verslavingsproblematiek en een psychische stoornis.

Ok, dat terzijde, terug naar mijn zwerver. Een prachtige vent, grote bos dreadlocks, slimme blauwe ogen, blote voeten in slippers. Ik had hem al vaker door de stad zien fietsen, samen met zijn hond. En nu was er dan eindelijk een afspraak op neutraal terrein gemaakt. Sjoffel gekleed kwam hij aangefietst om met tegenzin (dat vertelde hij er meteen bij) een babbeltje met mij te maken.

Wat mij meteen opviel, waren de keurige handen. Zo schoon, dat ik mijn afgeknabbelde pootjes onder het tafeltje stak. De voeten in de slippers waren ook helemaal schoon. De kleding die hij aan had, waren oud, maar brandschoon, terwijl op mijn t-shirt een grote vlek kinderkwijl zat. En volgens mij, was zijn broek gestreken. Het opvallendste was de sterke zeepgeur.
Kijk, da's natuurlijk erg opvallend wanner je het over daklozen heb. Daar kun je niet omheen. Ik heb ook andere ervaringen.

We hebben een leuk gesprek gehad. In zoverre, dat hij heeft toegestemd om een middag te komen kijken op het atelier, of hij zijn creativiteit ergens in kwijt kan. En we namen afscheid met een handdruk.

Normaal gesproken wil ik zo weinig mogelijk weten over de mensen in het groepje. Ik vorm mijn eigen idee wel. Alleen praktische informatie is relevant, zoals het gebruik van middelen, en de stabiliteit van de psychische gesteldheid.
Maar nu heb ik toch een telefoontje gepleegd naar de behandelaar van deze man. Want ik ben en blijf een heel nieuwsgierig vrouwmens, en wilde toch even een verklaring voor de zeepgeur.

Wat blijkt nu, deze jongeman komt uit een zeer goede familie en heeft een eigen huis. 'S ochtends pakt hij de auto, parkeert hem in de stad waar hij zijn fiets heeft staan om zich over te leveren aan het straatleven. En 's avonds zet hij zijn fiets op slot, om in de auto te stappen en naar huis te rijden. Thuis schoont hij het boeltje op, om de volgende dag hetzelfde riedeltje te herhalen. Een dakloze, die niet dakloos is.

Ik hoop werkelijk dat deze bijzondere man donderdag komt opdagen.