Ut Fietske

Toen ik op mijn achttiende aankwam in Italië, was ik zo groen als gras, onschuldig, vol geloof in het leven, de liefde, en de Rechten van de Fietser. Bij mijn terugkomst in Nederland was daar nog weinig van over. Vooral mijn visie op het fietsen in het algemeen was drastisch veranderd.

Nederlanders hebben een cultuur als het om onze stalen ros gaat. Als beginnende fietser op kleuter-leeftijd, wordt ons aangeleerd keurig op de stoep te fietsen en de handjes uit te steken. Als schoolgaande puber kreeg ik al snel door hoe ik stoer en hip op mijn stalen ros van A naar B kon komen zonder mijn kapsel te verkloten (de haarlak-periode) Als beginnend chauffeur kreeg ik van mijn rij-instructeur te horen dat de fietser altijd gelijk heeft. Er werden zelfs rijlessen ingepland op de tijden dat iedereen massaal uit school kwam om te leren hoe om te gaan met al dat fietsvolk.

En zo vertrok in naar het buitenland, met in mijn hoofd het idee dat de fietser altijd gelijk heeft. Nadat Ex 1 met eigen ogen had kunnen aanschouwen dat wij in Nederland alles op het fietske doen, kreeg ik dus een bicicletta van hem. Hij verklaarde mij voor gek, maar als Ras-Hollande wilde ik een tweewieler ter beschikking hebben.
Ik heb welgeteld 2 maanden gebruik gemaakt van die fiets. Daarna heeft-ie jaren ongebruikt in de garage gestaan. Waarom? Wel....heuls simpel:

A) Er bestaan geen fietspaden. En geloof mij, op het fietske rondkachelen in het Italiaanse verkeer is de Goden verzoeken om een dwarsleasie. Levensgevaarlijk!
B) Het prachtige glooiende Toscaanse landschap waar ik mij bevond, was doodvermoeiend om in te fietsen. De straat naar mijn toenmalige huis had een hellingspercentage van 6%, en het heuveltje erna was 3 keer zo hoog als de Vaalserberg.
C) De mentaliteit die heerst in het verkeer in Italië. (no comment.....)

Ex 1 was zo vriendelijk mij uit te leggen dat het weinig uit maakt of er sowieso "Rechten van de Fietser" bestaan of niet. Een Alfa tegen een tweewieler geeft een flinke knal waarbij de schade aan de persoon op de fiets naar alle waarschijnlijkheid groter is dan dat van de bestuurder van de Alfa. Ook werkt het qua verzekering net een ietsie anders dan in Nederland, meer een situatie van eigen-bult-dikke-schuld, want welke idioot begeeft zich in vredesnaam op de fiets in het verkeer? Tel daarbij op dat de vermoeidheid bij mij al toeslaat wanneer ik over een verkeersdrempel moet, en voilà...zie hier de redenen waarom mijn fiets-avontuur in het buitenland van korte duur was.

Dat neemt niet weg dat ik regelmatig in een deuk heb gelegen om Nederlanders die het in augustus, om 12:00 uur 's middags, bij 40 graden Celcius, nodig vonden om over de heuvels van Umbrië te fietsen. Er is een reden waarom wij een middagdutje nemen, en wel omdat het veuls te warm is om ook maar iets van lichamelijke activiteit te ondernemen. En terwijl wij in de schaduw van de olijfbomen lagen te genieten van een prachtige zomer, kwam er weer een groepje Nederlanders op de mountain-bike voorbij. Hijgende, puffende veuls te dikke dames. Zwotende en verbrande mannen in veuls te strakke wielrennersbroekjes. Rode hoofden en valpartijen, want fietsen op de niet ge-asfalteerde wegen van Umbrië is toch hele andere koek dan over het dijkje fietsen. Regelmatig vonden we een groepje mensen waarvan er eentje op de grond lag, bevangen door de hitte. En werkelijk waar, het waren allemaal Nederlanders!

Ik kijk nu dus een beetje anders tegen fietsers aan. Hoeveel gelijk een fietser ook mag hebben, het doet auw geschept te worden door een auto...