Over de Fanaticus, Voetbal en de Badmeester

We hebben er gisteren weer een feestdag van gemaakt. In de planning lag het afzwemmen van Nichtje en daarna met een gedeelte van de familie richting Kermis. Nice! Eigenlijk overbodig te vermelden dat al bij het binnenstappen bij Zusje thuis, er de gebruikelijke niet-aangename sfeer hing, maar allà, dat namen Us Mams en ik op de koop toe. We kwamen tenslotte voor het B-diploma van Nichtje.
Heul ruim van te voren werden we door Een-Zeer-Gestrest-Zusje richting zwembad gedirigeerd, alwaar wij tegen een muur van vochtige hitte en bezwoten familie-leden aan liepen. Tropisch warm, met een luchtvochtigheidsgraad van rond de volle 100%. Puffende opa's en oma's, zwotende mannen en een lading kinderen die overduidelijk een teveel aan geur-, kleur-, en smaakstoffen hadden geconsumeerd, inclusief mijn Uk. Bitch-fights om de stoelen die als van zelfsprekend niet genoeg aanwezig waren. Strategisch geplaatste tassen, jassen en zwembenodigdheden gaven aan dat de gammele tuinstoelen gereserveerd waren voor nog-niet-aanwezige-tante's. Geschreeuw, gekrijs en een twintigtal kinderen die vol zenuwen in de startblokken stonden om het water in te mogen voor het felbegeerde papiertje.

En toen maakte ik kennis met iets waarvan ik niet verwacht had dat in Nederland aan te treffen: Een Zeer Fanatieke Vader (De Fanaticus), op het Schaamtelijke af.

Nu ken ik dit fenomeen uit Italië erg goed. Maar daar betreft het de Nationale Sport, Het Voetbal. Het is eigenlijk heel gewoon dat er minstens 11 paar aan Zeer Fanatieke Vaders loopt te schreeuwen, schelden op de coach en de scheidsrechter vervloekt. Ik ben getuige geweest van vecht-partijen, van Ongecontroleerde Vaders die het veld op renden, van bedreigingen en hysterische kinderen. Ik heb gezien hoe Voetbal-Vaders door de Carabinieri van het terrein af werden verwijderd. Hoe 6-jarigen door hun Vaders/Coach/Betweter werden aangezet tot massale knok-partijtjes. Ik  heb met eigen ogen gezien hoe diep ongelukkig kleine mannetjes kunnen kijken omdat een leuk potje voetbal uitdraait op een teleurstelling, want datgene waar ze naar verlangen (de goedkeuring en waardering van hun ouders) blijft uit. En dan de scènes wanneer er een kind vervangen werd door een ander! Ouders die van de tribune af stormen om luidkeels en wild-gebarend van de coach een verklaring te eisen over de reden waarom juist hun zoon gewisseld werd. Trainers en Coaches met blauwe ogen en gekneusde ribben....een gevaarlijk baantje....

Nooit had ik kunnen dromen zo'n vader te ontmoeten in een rustig Brabants zwembad tijdens het afzwemmen van zijn 7-jarige knulletje. En ik had het geluk naast hem te mogen zitten.
Vanaf het moment dat zoonlief het water in sprong, begon deze Fanaticus langs de rand van het zwembad te ijsberen, aanwijzingen schreeuwend. De 19 andere kinderen werden op hoog volume bekritiseerd, wat natuurlijk wat tumult teweeg bracht bij andere aanwezige en heftig bezwoten familie-leden. Een Heldhaftige Zwemjuf probeerde deze Meneer tot bedaren te brengen, zonder enig resultaat. Omringende ouders begonnen onrustig te worden. De gemoederen liepen op....

En toen was daar Michel. Mijn oude zwemleraar. Wat ouder, wat grijzer en inmiddels opgewerkt tot Opper-Zwem-Hoofd, maar nog steeds errug lang en breed. Met zijn oortje in (want hij is een Zeer Moderne Zwemleraar en maakt gebruik van Oortje en Microfoon) stapte hij langzaam op de Fanaticus af en ging voor hem staan. Met een doordringende blik uit zijn blauwe ogen (had ik niet ooit een tiener-verliefdheid voor de badmeester??) legde hij zijn hand op de schouder van de opgefokte vader en maande hem tot kalmte. Toen klonk er een enorm applaus door het zwembad......

Het B-diploma is gehaald. Op naar het C. En de Kermis? Geweldig!!!!