Leven naast de laptop

Wijze woorden van Ria, want dat er een leven is naast de laptop, heb ik aan den lijve ondervonden. Mijn bevallig achterwerk had zo'n beetje de vorm van bank aangenomen. Wat mij op een leuke update brengt (luister je mee Lynda???) Er zitten ruim 15 kilo minder aan Diana. Nice! Wij hebben ook mijn 40ste verjaardag overleefd en ik ben vastbesloten de resterende 40 met veel plezier te genieten van het leven.
Op het mannenfront is er weinig nieuws te vertellen. Afgezien van een mislukte koppelpoging van een vriendin (man bleek van het zakformaat alla Van Velzen te zijn) en wat gezellige afspraken met mijn haarverfmannetje (niet dat ik mijn haar verf hoor....) is er weinig nieuws te vertellen. De waarheid: Ik heb er gewoon geen tijd voor! Ik wiebel van hot naar her met hond en kind in mijn kielzog. Vaderlief zit het skiseizoen in Oostenrijk en ik ben gepromoveerd tot manusje-van-alles. Zoals het een brave dochter betaamt, voer ik braaf datgene uit dat van mij verwacht wordt.
Voor wie verwacht dat er hier haute couture uit mijn handen komt, wel, U komt bedrogen uit. Mutsen, sjaals, pannenlappen en dekentjes worden echter lustig gebreid. Er moet niet al te veel telwerk aan te pas komen want da's niet echt handig met een zeer actieve peuter, met-bolletjes-wol-spelende katten en een nog niet heulemaals zinnelijke hond. Als autodidact loop ik wel eens tegen de lamp. Gelukkig staat er dan altijd een breiwonder van een vriendin klaar met raad en daad. Ze is zelfs in staat om per telefoon alles uit te leggen.
Nog een nieuwtje: onder het mom van "ik-ben-er-bijna-40-en-moest-toch-wat" heb ik een pracht van een piercing (diamanten dermal) laten zetten in het kuiltje van mijn hals. Midlife crisis?
Met trots kan ik ook mededelen dat er een kalender en kaarten zijn gemaakt van mijn schilderijen. Ik heb echter wel de rechten opgegeven ten behoeve van het Kunstproject. M.a.w. ik zie er geen cent van, maar de inkomsten worden gebruikt om nieuwe materialen aan te schaffen. En verschillende werken zijn uitgeleend aan diverse instellingen. Ik begin bijna naast mijn schoenen te lopen en geloof haast dat ik mijn roeping heb gevonden. De opdracht om te illustreren heb ik via mijn Italiaanse mamma en voer ik uit als vriendendienst. Ik geloof dat ik mijn VOC-handelsgeest aan het verliezen ben....
Uk doet het geweldig, ze ouwehoert 5 kwartier in één uur en haalt de nodige kattenkwaad uit. Ze heeft geen behoefte meer aan een middagdutje, en dat heb ik geweten. Afgelopen week is ze muisstil uit haar bed geklommen, heeft mijn schildersspullen onder het bed vandaan getrokken en werd ik getrakteerd op een prachtige muurschildering, een geverfd bed en een geverfde peuter. U lacht? Ik ook hoor. Maar dan in mijn vuistje, want opvoedkundig gezien kan dat natuurlijk niet. Ze zal gedacht hebben "wat mama kan, dat kan ik beter".
Het leven kabbelt dus, op een chaotische manier, rustig voort. En met z'n up's en down's blijf ik een gelukkig en gezegend mens.
En nu ga ik mijn dochter redden van een speelse pup....het lijkt hier de Coppertone-reclame wel!!