Net als ieder ander mens heb ik een moeder. Helaas zijn haar en mijn problemen niet bevorderlijk geweest voor een hechte moeder/dochter-relatie. Des al niet te min houd ik heel veel van mijn eigen moeder. Ik respecteer haar leven, en de keuzes die zij daarin maakt. En zal ik mijzelf altijd 100% inzetten voor "Us Mams". Ik heb fijne herinneringen naar boven gehaald. Ben ouder geworden. Kan nu mijn moeder waarderen voor de mooie persoon die zij is.
Morgen vieren we haar verjaardag. Met plezier en met liefde. En in mijn hart vier ik ook de verjaardag van die ene speciale vrouw.
Op de markt van een gehucht zoals er maar weinig bestaan, kwam ik mijn Italiaanse Mamma tegen. In de zwartste periode uit mijn leven. Een dal waaruit ik geen uitweg meer zag. Een hel zonder ontsnappingsroute. Deze vrouw (die toevallig ook Diana heet) heeft haar hart en huis opengesteld voor mij en Grote Uk. Zonder vragen te stellen. Zonder te oordelen.
Vanaf het eerste moment was er een klik die niet te verklaren valt, en ook geen verklaring behoeft.
Diana heeft zelf nooit kinderen gekregen, maar heeft een hart dat zo enorm groot is, dat er een compleet weeshuis op kan teren. Een gelovige vrouw die met beide voeten stevig op de grond staat en elk onderwerp bespreekbaar maakt. Een echte Italiaanse Mamma, met stevige armen en ruwe werkhanden. Een filosofe in een heel klein dorpje in de buurt van Viterbo. Een vrouw die er een heel eigen mening op na houdt en dat op een humoristische wijze kan uiten. Nooit zal ze een oordeel vellen, wel zal ze haar mening geven.
Zij heeft niet alleen de maag van Grote Uk gevuld, ze vulde ook mijn geest. En toen het moment daar was om mijn oudste los te laten, sloeg ze haar arm om mij heen. Geen woorden.
Toen ik viel, en niet meer op wilde staan, heeft ze me vastgehouden. Ze dwong me niet op te staan, maar zat daar, samen met mij.
Hoe de situatie ook was, en wat ook mijn aandeel daar in was, nimmer, nimmer heeft ze beoordeeld of veroordeeld. Hoe hard ik me ook tegen haar afzette, ze heeft me nooit losgelaten. En toen ik aan het opkrabbelen was, heeft ze me de ruimte gegeven te ontdekken wie ik ben. Haar lessen in simpelheid, en nederigheid draag ik met me mee als een kostbare schat. Bij haar heb ik ervaren wat onvoorwaardelijke liefde is.
En ik mis haar. We dromen samen weg op fantasieën die ons letterlijk dichter bij elkaar zouden brengen. We praten over koken, de groententuin, de zwaluwen die overvliegen. Maar ook zwaardere onderwerpen komen aan bod. Heerlijke discussies met een vrouw die zo enorm sterk in het leven staat.
En ik ben trots op haar! Want daar in dat kleine dorpje, heeft zij haar roeping gevonden. Ze is al haar overwegingen op papier gaan zetten. Wat ze schrijft is mooi, al ben ik natuurlijk bevooroordeeld.
Ook ben ik vereerd, want zij heeft een boek gebaseerd op mijn leven. En haar woorden, gesproken of geschreven, blijven mij voeden.
Ben ik nu een harteloos kreng? Ik geloof het niet. Ik geloof dat ik een bevoorrecht persoon ben. Er zijn namelijk twee vrouwen in mijn leven die ik "moeder" mag noemen.
PS. Wel duidelijk waar ik op vakantie naar toe ga....... Iedereen bedankt voor de fijne reacties!!!!
Per te, la mia mamma del cuore:
Come tutte le persone al mondo, ho una mamma anch’io. Sfortunatamente, i miei ed i suoi problemi non hanno favoreggiato una relazione molto intima fra madre e figlia. Nonostante ciò, amo molto mia madre. Rispetto la sua vita e le scelte che fa nella sua vita, e mi impegnerò sempre per il 100% per “la mia mammina”. Nutro dei bei momenti. Sono cresciuta. Ora apprezzo la mia mamma per la bella persona che è.
Domani celebriamo il suo compleanno. Con amore e gioia. Ma dentro il mio cuore, festeggio anche il compleanno di un’altra donna molto speciale.
Al mercatino di un paesino, come ne sono pochi, ho incontrato la mia mamma italiana. Nel periodo più buio della mia vita. Nella valle, da dove non vedovo via d’uscita. Al interno dell’inferno, da dove non c’è scappatoio.
Questa donna (che si chiama Diana come me) ha aperto la sua casa ed il suo cuore per me e la mia cucciola grande. Senza chiedere domande. Senza giudicare.
Dal primo momento, c’era un feeling tra di noi che non si può spiegare, e che non ha bisogno di una spiegazione.
La Diana non ha mai avuto la gioia di avere figli suoi, ma ha un cuore cosi grande, che ci sta dentro un orfanotrofio intero. Una donna religiosa, con i piedi ben fermi per la terra, capace di affrontare qualsiasi argomento. Una vera “Mamma Italiana”, con due brace solide, e con le mani ruvide dal lavoro svolto. Una filosofa che vive in quel piccolo villaggio Viterbese. Una donna che da aria alla sua opinione in modo che mette un sorriso della bocca di chiunque l’ascolta. Capace di dare la sua opinione senza giudicare.
Lei ha, non soltanto, nutrito lo stomaco della mia cucciola grande, ma ha anche nutrito la mia anima. Al momento in cui ho dovuto lasciar andare la mia bimba, lei ha messo le sue braccia attorno a me. Senza parole. Quando sono caduta, e non volevo più alzarmi, mi ha stretta ferma contro di se, senza sforzarmi. Era lì con me, accucciata per terra.
Comunque era la situazione, o quel che era la mia parte dentro quella situazione, non mi ha mai, mai, giudicata o condannata. Anche quando mi ribellavo contro di lei, non mi ha mai lasciata andare. E quando mi stavo rimettendo in piedi, mi ha dato lo spazio per scoprire me stessa. Le sue lezioni di semplicità ed umiltà me le porto dentro di me come un tesoro prezioso. Con lei ho sentito un amore incondizionato.
E mi manca. Sogniamo sulle ali di fantasie che ci porta più vicine. Parliamo della buona cucina, l’orto e le rondine che sorvolano la sua casa. Ma parliamo anche di cose più intense. Discussioni grandiosi con una donna piena di forza vitale.
E sono fiera di lei! Ha trovato la sua ragione di vita, li in quel piccolo paesino. Ora mette tutt’i suoi pensieri sulla carta. E quel che scrive è bello, anche se la mia opinione mi viene dal cuore. E sono onorata, perché ha basato un suo libro sulla mia vita. Le sue parole, parlate o scritte, continuano a nutrirmi.
Mi considerate una persona senza cuore? Non credo. Credo di essere una persona privilegiata. Ci sono due donne al mondo che posso chiamare ‘Mamma”.
