De aanhouder wint! Over een handtekening.

Scène van vroegah: Terwijl Rob de Nijs 's nachts een Kaars voor zijn Raam zet, zwijmelt mijn moeder weg.....

Ze is nl. met een vriendin naar een concert van Rob de Nijs geweest (mijn moeder, die normaal gesproken het huis niet uit komt, al wordt ze voortgetrokken door een paar Friese Knollen), en daar heeft ze van genoten als nimmer eerder in haar leven. Na afloop van het concert, mocht ze het artiestencafé binnen, en daar is ze aan de praat geraakt met Rob... De man van haar dromen, mooie vent (dat spleetje deed het 'm volgens mij), pakkende teksten, heulemaals je-van-het. Bij het afscheid kreeg ze een foto mee, met daar op een persoonlijke tekst. Die foto heeft jarenlang op het dressoir gestaan terwijl mijn moeder al Malle Babbe neuriënd door het huis struinde of wegdroomde bij de melodie van "Het werd zomer". Helaas is die foto door de jaren heen in de vergetelheid geraakt.

Scène uit het heden: Us Mams is bijna jarig, en wij dochters vragen ons af wat cadeau te geven. Groot was mijn vreugde toen ik zag dat Rob de Nijs in april een concert geeft in Breda. Kijk, dat is nou eens een leuk cadeau! Een avondje Rob, samen met je twee dochters.
En een gedachte kwam in mij op; wat als we er nu eens voor zorgen dat er ook een handtekening komt? En met mijn grote mond zei ik tegen mijn Zusje: "Dat regel ik wel eventjes...."
Google erbij opgestart, adresje, linkje, contactpagina, en hups, daar ging mijn mailtje met uitleg en vraag om een handtekening (en als het effe kan, eentje met persoonlijke tekst) De dagen vlogen voorbij (passend bij het tempo waarin ik leef hedendaags) maar geen mailtje terug.
Triestig, treurig en onder het mom van "de aanhouder wint", googlede ik even een telefoonnummer op en trok de stoute schoenen aan.
Nu niet denken dat ik Meneer de Nijs persoonlijk heb gesproken hoor! Maar wel een heul aardige Meneer Frank van het management. Nadat deze meneer mijn onsamenhangend verhaal eens had aangehoord, beloofde hij mij nog voor Us Mam's verjaardag een handtekening te sturen. In mijn mailbox zat zelfs een een vriendelijke bevestiging, met de beste wensen voor een fijne avond!

Volgens mijn berekeningen moet-ie morgen in de bus zitten. Jammer genoeg zal ik niet thuis zijn om de postbode persoonlijk op te wachten. Maar met alle eerbetoon van dien, zal de foto (ja, ja, met persoonlijke tekst!) ingelijst worden, en samen met de autobiografie waarin de concertkaartjes zitten, a.s. zondag gegeven worden aan mijn moeder. Ik hoop dat Us Mams er blij mee is..... Met dank aan die lieve Meneer Frank!!!