Een kleinigheidje blijf je hebben....

De hordeur staat. Nee... hij hangt nog niet, maar hij staat. Het is nu officieel: Ik heb geen vent meer nodig om mijn klusjes te klaren. Er zit één productie-foutje in, het tussenstuk ontbreekt omdat ik als een echte tuthola eerst het gaas heb gespannen en afgesneden, en er toen pas over nadacht dat er nog een stukje tussen moest.... Een kniesoor die daar op let. En omdat ik zeer eigenwijs vrouwspersoon ben, ga ik kijken hoelang de deur meegaat zonder tussenbalk. Mocht-ie van ellende in elkaar donderen, dan is een nieuw stuk gaas snel genoeg gekocht, en zal ik zo slim zijn het ontbrekende gedeelte er tussen te knallen. Voorlopig kan mijn balkondeur open zonder dat ik me zorgen hoef te maken over ontsnappende kattenbeesten die ik vervolgens als een ware heldin van het dak af kan plukken!!! Nu nog ontdekken waar ik die waterpas voor nodig heb.....

En ik voel me geweldig!! Ondanks het feit dat de oren van Onze Lieve Heer waarschijnlijk fluiten van alle ellende die ik over Hem heen heb gestort, geeft het toch een voldoening. Ik ben een Klusser. Een Doe-Het-Zelver, een Manusje-Van-Alles, Vaste Klant Bij De Bouwmarkt... Met Hoofdletters graag!! En als een kind zo blij.

Waar ik vooral errug blij om ben, is dat het roze in mijn huisje zo langzamerhand vervangen aan het worden is door simpel gebroken wit. Want mijn huis (al het houtwerk en alle deuren) is roze. Nu is mooi roze niet lelijk, maar mijn roze was echt, echt niet mooi. Ik weet zeker dat zelfs Zij niet vrolijk zou worden van mijn roze. Dan weet U wel hoe vreselijk het moet zijn geweest. En het mooie is, ik hoef er niet al te veel voor te doen! Gewoon goed ontvetten, schuren en stofvrij maken en een potje verf doet de rest.
Afgezien van wat kleinigheden. Zo heb ik nu een gebroken-wit-gevlekte-afstandsbediening, want die draait overuren in een poging mijn spring-in-het-veld rustig te houden. Een snede op mijn knie, is het gevolg van het in elkaar klussen van de kast. En heul veuls spierpijn. Maar ook daar hoor je me niet over klagen. In stilte geniet ik van mijn oorlogswonden.

Kortom, het zal zeker niet perfect zijn. Gelukkig is dat mijn streven ook niet. Enne...het project loopt tot half juni.... Eventuele tips zijn van harte welkom.