ZAMP ALARM!!!

Het mag inmiddels wel duidelijk zijn, dat ondanks mijn impulsieve noodkreten om een Zamp, Uk en ik onszelf aardig redden met z'n tweetjes. Wij kunnen elkaar aankijken, en tegen elkaar verzuchten: Wat is het leven toch mooi... Dit soort uitspraken kramen we meestal uit in het zonnetje, onder het genot van een ijsje, maar ook op een regenachtige dag terwijl we saampjes op de bank vanonder een deken de zoveelste aflevering van Dibo de Wensdraak aan het kijken zijn. Knus, Cozy en Kneuterig.

Dat ik de afgelopen 3 jaar ben weggezakt in het single mom-zijn bleek vandaag wel tijdens het halen van de boodschappen.

Ach, de scène zal wel bekend zijn voor wie ooit met kleine kinderen boodschappen heeft gehaald op de zaterdagmorgen. Karretjes tegen de hielen, peuters die midden in het gangpad beslissen dat ze ab.so.luut geen zin meer hebben en pontificaal op de grond gaan liggen om hun onvrede te uiten, chagrijnige koppen everywhere, en geen "3 in de rij, kassa erbij".
Achter mij in de rij (van de kassa waar a) de pin kuren mankeerde en b) de juf het rolletje niet verwisseld kreeg) stond een glimlachend Heerschap. Terwijl ik 3 rollen met strategisch opgestelde snoepjes terug legde, die Uk in het karretje had gegooid, glimlachde ik maar eens terug.
Verder geen aandacht aan besteed, want Uk had de pakjes kauwgom in haar tentakels en was niet van plan los te laten.

Bij de poelier lag een vers gebraden kippetje op ons te wachten. 27 nummertjes lang lag dat arme beest er met gestrekte poten bij, voordat wij aan de beurt waren. Time flies met een 3-jarige die de klanten entertainde met haar fratsen. Ze had de lacherts op haar hand. En zo ook diezelfde Mijnheer van de kassa bij de super.
En ik knikte maar eens vriendelijk terwijl ik achter Uk aan rende omdat ze de kreeften bij de visboer wilde gaan bekijken, om haar (en de boodschappentassen) weer terug te brengen naar het kippetje.
Met kip en kind stapte ik langs de lachende Mijnheer, en ik wist eigenlijk niet of-ie me nu aan het uitlachen was, aan het toelachen, of uit medeleven zijn mondhoeken omhoog trok.

Ik draaide me nog eens om want Uk kreeg een worstje (naja...daar vraagt ze gewoon om, met een keurig asjeblieffffff) en bekeek de man. En sjoet, hij viel in de categorie Zamp, en yes, geen trouwring te zien!

Maar ik werd alweer meegesleurd door de tornado die mijn dochter is, op weg naar het Kruidvat....alwaar, ja heus waar, 10 minuten later de Super/Poelier-meneer zijn intrede deed....

En toen werden de eerste woorden gewisseld. "Prachtig herfstweer" zei hij. Wat ik natuurlijk volmondig beaamde. "Je hebt het er maar druk mee" zei hij lachend. Ook dat kon ik volmondig beamen.
Ondertussen was Uk uit mijn blikveld verdwenen. En da's FOUTE boel! Ik kraamde eruit dat ik liever van het zonnetje had willen genieten i.p.v. in een winkelcentrum te vertoeven. En zijn glimlach werd nog stralender. Ondertussen zag ik mijn dochter door het gangpad rennen met een mond vol snoepgoed waarvan ze verrekte goed weet dat ze die niet mag pakken, maar die zich o zo uitnodigend in open bakken op kindhoogte bevinden.
Hij zei: "Een perfecte dag om aan het water te zitten.....daar en daar bijvoorbeeld." En nog voordat ik mijzelf kon afvragen of dit een verborgen uitnodiging was of een dagje-uit-tip, donderde er een stellage omver. Daar lag mijn Uk met volle mond tussen de flessen Ariël te krijsen alsof zij de kip was die net uit de oven kwam. Met schaamrode wangen mompelde ik sorry tegen de toegesnelde Kruidvatjuf terwijl Uk veuls kabaal maakte, en ik probeerde de flessen weer op te stapelen.
Eerlijk is eerlijk, op dat moment was die hele leuke mijnheer alweer vergeten, en wist ik niet hoe snel ik me uit de voeten moest maken met snikkende Uk in het kielzog.

Conclusie: Ik geloof, maar weet het niet zeker, dat ik sjans had van het op het eerste oog, een heuse Zamp. Ik weet zeker dat flirten met het andere geslacht op een fiasco uit loopt wanneer dochterlief in de buurt is.
*sjucht*