Het Grote Zus Gevoel

Hier en daar heb ik wel vaker over mijn familie geschreven, en het is inmiddels wel duidelijk dat ik niet uit een doorsnee gezin kom, hetgeen verschillende aspecten van mijn kromme psyche verklaart.
Als oudste van de meute aan broeders en zussen, is het mijn taak De Grootste Zus te zijn.
Zo heb ik een zestien-jarig broertje. Op zich niet vreemd, ik heb er wel meer in verschillende leeftijdscategorieën en ze lijken allemaal sprekend op hun (mijn) vader. Was het niet dat ik hem tot een jaartje geleden nimmer gezien had. We wisten allemaal van zijn bestaan, maar om één of andere onduidelijke reden was het nog nooit tot een ontmoeting gekomen.
Tot een jaartje geleden dus. Toen zat hij, samen met zijn (onze) vader in een restaurantje te wachten op de rest van zijn broers en zussen voor een gezellig familie-diner. Op een vreemde manier was daar een klik tussen broer (16) en zus (40). Misschien omdat ik zijn nuchterheid waardeer. Misschien omdat hij verre van blasé is, wat zijn (mijn) iets oudere broer wel is. Misschien is het zijn droge humor, of zijn visie op de wereld. Misschien is het een gevalletje bloed dat kruipt waar het niet gaan kan. Enfin, er was een klik, en hij schijnt het wel leuk te vinden om er een veuls oudere zus bij te hebben.
Er is dus wat meer contact tussen ons dan bij andere leden van ons maffe gezin. En dat doen wij heel hip: Wij pingen via onze BB. En zo krijg ik inside informatie over het wel en wee van het mannelijke puberwereldje. En ik houd mijn hart vast.
Zo weet ik inmiddels hoe hij zijn moeder (overigens ooit mijn vriendin geweest, totdat ze met mijn vader de koffer in dook) bespeelt om naar een festival in Den Haag te mogen. Hij vertelde me wat-ie allemaal heeft uitgevroten op vakantie. Ik word zo nu en dan gepingd tijdens een avondje stappen op de meest on-christelijke tijden. Hij praat open over zijn liefdesverdriet en de poging zijn "vriendinnetje" terug te winnen. Alles overgoten met een sausje van droge humor, en een down-to-earth-mentaliteit.
Vandaag vertrekt-ie op bivak, want het knulleke gaat het leger in. Ik heb hem gevraagd of ik een legergroene sjaal voor 'm moest breien. Ik kreeg een "hahahaha" terug gepingd. Hij zegt: "gewoon knallen en doorlopen". Waarop ik hem dan weer zeg dat-ie goed op zichzelf moet passen.

Het Grote Zus Gevoel, of misplaatst moederinstinct? Wie zal het zeggen... Hoewel ik hem dankbaar ben voor het stukje openheid in zijn leven, maak ik me zorgen over mijn kleine broerke... *sjucht*