OPROEP!!!!!

Vandaag geen blog, maar een oproep: Klik eens HIER, en lees goed wat er staat.

Want wat velen van jullie misschien niet weten, is dat ook ik een periode van mijn leven noodgedwongen op straat heb doorgebracht. Weliswaar niet in Roemenië, maar in Italië. En ja, deze Rat vrat als een heuse rat uit de vuilnisbak. Geen warm huis, geen stromend water, geen elektriciteit en enkel een koffer met zielen zaligheid erin.

Dus ik weet uit ervaring waar Henriëtte, haar man en kinderen tegenaan lopen tijdens hun werk in Roemenië.
En ja, er zijn EU-landen waar geen sociaal stelsel bestaat, geen door de overheid gesubsidieerde opvang, geen uitkeringen en geen werk, geen zorgstelsel of tegemoetkomingen. Armoede is dichterbij dan U denkt.

Waarom vraag ik nu juist aan jullie hier de aandacht voor?

Ik kan nu wel een zielig verhaal op gaan hangen over het ervaren van echte kou, of echte honger. Ik kan jullie gaan beschrijven hoe dat voelt. Of ik kan proberen jullie uit te leggen wat "overleven" voor mij inhoudt. Wat het is om wakker te worden en niet eens te weten wat het volgende uur brengt. Maar daar wordt niemand beter van.
Misschien helpt het als ik jullie vertel dat ik met mijn maatje 39 op schoenen maat 42 liep, want als je werkelijk schoenen nodig hebt, pak je alles aan.
Misschien helpt het als ik jullie vertel dat een mariakaakje smaakt als een luxe gebakje wanneer je al weken exclusief op 1 kop uitgedeelde "soep" per dag hebt geleefd.
Misschien helpt het als ik jullie vertel dat achter ieder mens een verhaal zit, dat de moeite waard is om gehoord te worden.
Misschien helpt het als ik jullie vertel hoe ellendig wanhoop aanvoelt.
Want niemand, niemand kiest voor dit bestaan, en de redenen waarom zijn ontelbaar en persoonsgebonden.

De Stichting WCL, opgericht door Henriëtte en Marcel (en de kinderen) brengt kleinschalige, directe hulp daar waar het nodig is. Hun huis staat vol met gedoneerde goederen die zij zelf regelmatig in hun eigen camper naar Roemenië brengen.
En nee, deze goederen gaan niet op in de meuk, maar worden gesorteerd en uitgedeeld aan wie het op dat moment nodig heeft. Wat de Stichting aan financiële middelen heeft, wordt ter plaatse aangeschaft om te investeren in de locale economie.

En waarom dan dit stukje? Wel, ik ben trots dat ik deze prachtige mensen tot mijn vrienden mag rekenen. Ik zie de hulp die zij bieden, en ik weet wat voor een gelukzaligmakend gevoel het geeft wanneer er iemand is die je een sjaal aanbiedt wanneer het ijskoud is. En niet uit het oogpunt van: Guttogut wat ben je zielig...ben me maar dankbaar. NEE! Met RESPECT, zonder iets terug te vragen. En er is hulp nodig mensen! Geen miljoenen, geen grootscheepse acties, maar kleine zaken, die voor ons vanzelfsprekend zijn, maar voor anderen het leven levenswaardig maken!

Kortom, lees het stukje. Nog beter, neem de hele blog door en als het effe kan, en onderneem actie. Sta stil bij de mooie en kleine zaken in het leven en geniet ervan. En deel het.....

Diana