2,9 kg of luuuuuuuvvvv...

Mijn Kleine Uk zit in die fase waarin het lijkt alsof de gansche wereld zich tegen haar tere-kleuterzieltje heeft gekeerd. "Jij deed dat expres!" wanneer ze struikelt, gevolgd door dikke tranen. "Die gaat niet aan!" terwijl ze een barbie een jurk probeert aan te trekken, gevolg door dikke tranen. "Dat wil ik niet!" bij de zelfgemaakte kruidcake die ze nota bene "selluf gebakken" heeft, gevolgd door dikke tranen.
Om de haverklap is er wel iets wat haar aan het krijsen huilen maakt, want het is natuurlijk errug frustrerend als je er 3,5 bent (en da's vet cool), maar de dingen nog niet precies gaan zoals je wilt.
Vind het zelf ook een tikkie frustrerend, want 1, 2, 3 huilbuien die in een mum van tijd omslaan in giegelbuien, kan ik wel hebben. Vandaag waren het er aanzienlijk meer.
En bij ieder jankconcert emotionele uiting van kleuterverdriet, komt onze Blonde Ridder aangerend met een enthousiasme alsof z'n leven er vanaf hangt. "Trippelen" zou misschien een beter woord zijn, want het is en blijft een heuls klein hondenbeestje. Waar Uk ook ligt, hangt of zich laat vallen (want de zeer dramatische kleuter-scene's spelen zich nooit af keurig zittend op de bank, geen drol aan!!! Jezelf laten vallen, en dan kijken of mama het ziet om vervolgens het volumeknopje nog hoger te zetten...that's the fun) Hummer springt boven op haar en likt fanatiek alle tranen weg. Stiekem heel vertederend om te zien hoe het Grote Verdriet binnen 3 minuten omslaat in saampjes-met-de-hond kroelen. Of balletje gooien. Of op de grond rollebollen.
Opvoeden doe wij met z'n tweetjes: ik en 2,9 kg aan hond. Zo houden we het binnen de grenzen.
En 's avonds, wanneer Ukkie op bed ligt en het bankhang-tijd is, kijken een paar bruine kraaloogjes vanonder een bos haar mij aan, alsof-ie wil zeggen: Lekker Rustig...*zucht* Hij draait zich op zijn rug, met alle vier zijn poten in de lucht, en valt in slaap. Net een echte vent!!!