Vijfgangen Maaltijd

Al maanden schreeuw en krijs ik dat ik wil afvallen in het kader van de naderende 40. Het resultaat: Erger dan voorheen. Om eerlijk te zijn, is het nimmer zo erg geweest behalve tijdens mijn zwangerschappen. Hoe harder ik roep, hoe meer kilo's blijven plakken. Om een uitdrukking van mijn Pa te gebruiken: "Ge het een reet, daar kunde un vijfgangen maaltijd op parkeren." En eerlijk is eerlijk, echt ongelijk heeft-ie niet! Omdat ik vandaag begonnen ben met officieel af te tellen naar The Big Four (nog 3 maanden), ruik ik mijn kans, en begin maar weer eens. Ik heb nl. een enorm probleem: Winterkleding. Na een weekendje passen en meten, moest ik werkelijk concluderen dat alles dat onder de riem zit, veuls, maar dan ook veuls te strak zit. En ik heb geen zin de winter door te moeten met een joggingbroek. Deze keer houd ik het echter stil.....sssssstttttttttt!! Jullie weten dus niet dat de shakes weer klaar staan (al moest ik even checken op houdbaarheidsdatum) Iemand ervaringen met deze dingen, want ik vind ze viessssssss....

Het project "Zonnebank" verloopt op rolletjes. Dames, ik ben me bewust van alle schadelijke effecten, maar griebels, wat is dat lekker zeg! Ik heb werkelijk de indruk dat de warmte mijn rug goed doet. De hoop dat ik ooit een lekker egaal kleurtje bruin zal krijgen, heb ik niet. Mijn bovenlichaam is rood, mijn onderlichaam geel en de zijkant is poepie-bleek. Nu gaat die bud-plug van deze foto me net iets te ver, maar als iemand nog tips heeft over crèmes of alles bruinende houdingen onder de zonnebank, dan houd ik mijzelf aanbevolen.

De rimpels, daar ben ik nog niet aan gewend hoor! Ik smeer er dan ook kwistig op los om bovenstaand resultaat te vermijden.

Denkt U nu dat ik de mijlpaal van de veertig alleen maar lichamelijk benader, dan heeft U het mis! Grootse plannen worden er in mijn hoofd gesmeed. Ideeën aan overvloed, maar waarschijnlijk niet zo hilarisch als de corporale beslommeringen.
Ééntje wil ik er echter met U delen, want is voor mij een reden om enorm trots te zijn: Vanaf 11 November 2010, ga ik schuldloos door het leven. Ik heb gerekend, en nog eens alles nagerekend. Maar ik heb het 'm geflikt hoor! Ondanks alle tegenslagen, ondanks alle onvoorziene uitgaven zal mijn saldo volgende maand uit de rode cijfers zijn. En daarmee sluit ik symbolisch ook de periode met Ex 2 af. Niet dat ik er nu een enorme vetpot op ga na houden, maar het geeft me een uitstekend gevoel dat alle het geconsuminder zijn vruchten heeft afgeworpen.

Dit geschreven te hebben, sjees ik op m'n fietske naar het Kinderdagverblijf om Ukkepuk uit de zandbak te vissen. En voor het gemakkie trek ik m'n sjokking-sjoggingbroek maar eens aan, want het ontbreekt mij aan kracht den buik in te houden (resultaat van de shakes)

Badmeester, ben ik al bruin?

Ahaaa!!!! U dacht natuurlijk dat ik mijn gezondheids/anti-aging/dieet-plannen op een laag pitje heb gezet... Niets is minder waar Dames! Mijn stilte over dit hekele onderwerp betekend dat ik als een broedse kip op mijn nestje zit, en een mega ei aan het uitbroeden ben.
Één van mijn schoonheidsprobleempjes (of eigenlijk is het een twee voor de prijs van één situatie) is mijn bleke huid, en mijn aangeboren wallen/donkere kringen. Die vuilniszakken onder mijn ogen verdwijnen niet, ik zie er uit alsof ik al weken aan een stuk 2 uurtjes per nacht mee pak. Crème, lotion, serum in alle prijsklassen hebben de revue gepasseerd, maar zetten geen zoden aan de dijk. Inclusief de aambeien-crème, waardoor ik niet alleen een uur in de wind stonk, maar de wallen veranderden in glimmende, vette leren zwarte tassen. En het valt extra op vanwege mijn bleke kleurtje. Nu zegt U: 'Maar ze heeft toch lang in een zonnig oord vertoefd?' Ja, maar meer dan een zeer zwak caffè latte-kleurtje kwam ik niet. Hoor ik U "zelfbruinende crème" roepen? Ook hier zijn ze kwistig gesmeerd. Maar ik lijk iedere keer weer op een oranje-geel kanariepietje (zo erg dat mijn huisarts dacht dat ik last van mijn lever had) Optie: Zonnebank. Aanschaf: geen optie. Bij vriendin: ik huppel niet graag in mijn blote billen door andermans huis. Zonnestudio: te prijzig.
En toen kreeg ik vandaag een telefoontje. Via, via, via kreeg ik zo maar een zonnehemelding aangeboden! Nou, daar zeg ik dus geen nee tegen. A) Bij een gebruind velletje vallen de wallen minder op. B) Wetenschappelijk onderzoek door Floor, heeft bewezen dat een gebruinde huid slanker oogt. C) Ik haal de zomer in huis.
Zoekt U mij vanavond? Dan lig ik mijn gamele ledematen op te warmen onder de zonnebank. En kan iemand mij uitleg geven over bovenstaand item???? (zie foto)

Over Rebellie...

Het is rebellie Dames!!! Pure rebellie....!!! Stil verzet van een bijna 40-jarig lichaam. Weet U nog Dames... De tijden waarin de favoriete spijkerbroek knelde, en een weekje geen chips of zoetigheid genoeg was om die broek weer sluitend om Uw heupen te krijgen??? Of...Toch dat leuke jurkje kopen ondanks het feit dat-ie een tikkie te strak zat, want ja, "over twee weken pas ik er toch wel in"??
Ik kan dus melden dat het op deze leeftijd niet zo soepel meer gaat!! Terwijl Floor zich bezig is met zwaar wetenschappelijk onderzoek in La Douce France (het controleren of een gebruind lichaam inderdaad slanker lijkt), ben ik wederom op de weegschaal gesprongen (nou ja, gesprongen...het is eerder teen voor teen erop zetten om de uitslag zo positief mogelijk te beïnvloeden). 0 (=nul) gram eraf!!!! Ja, ja, 0 (=nul) gram eraf!!!
Dan volgt het ritueel: er op, er af, er op, er af, verplaatsen, er op, er af, verplaatsen, er op, er af...maar het ding gaf geen krimp!! Toen de analoge weegschaal erbij gehaald en naast zijn vriendje digitaal gezet. Die was iets vriendelijker voor me, en vertelde me dat er al bijna 4 kilo af is. Toch maar weer op digitaal gaan staan, en 0 (=nul) gram eraf. Aangezien het uitgangspunt dat digitale geval was, moet ik U dus melden dat er 0 (=nul) gram af is.
Het frustrerende is dat ik werkelijk strikt mijn dieet-plan heb gevolgd. Niets, maar dan ook niets extra's. Sjongejonge...naar mijn gevoel hadden er minstens 2 kilo's af moeten zijn!!! En ja, ik voel me uitstekend, heb geen honger (alleen lekkere trek).....Het is rebellie van het ouder wordende lichaam... (Kom maar op met die pep-talk Dames)

Maar goed, in het leven draait het niet alleen om kilo's en grammetjes, ik kan U melden dat ik heerlijk in mijn vel zit tijdens deze periode van ingelaste staking. Ik fröbel wat aan in mijn huisje, onderneem leuke dingen met Ukkepuk en laat de telefoon rinkelen (Lang Leve de Nummerherkenning!!) De mailbox is langzamerhand aan het verstoppen, en ik laat het lekker zo! Er piept een mager zonnetje door het raam, de koffie smaakt goed en ik "moet"vandaag he.le.maal. niets!! Wat kan een mens zich nog meer wensen (tja een paar kilo eraf...) Ik ga vrolijk verder en vraag mijzelf af of ik er niet een extra week aan vast plak. En nu ga ik eens een blik werpen op de avonturen van de andere Dames....

Kilo's en vliegtuigen

Enne hier is-ie dan, de wekelijkse marteling door mijzelf te hijsen op de weegschaal....minus 0,6 kg. (tot. min 1,8 kg.) Gaat me natuurlijk veuls te langzaam aangezien ik deze week veuls honger heb gevoeld. Dan zou er naar mijn gevoel wel een kilootje extra af mogen zijn!! Maar ja, gestaag naar beneden, en dat was de bedoeling.

Vanochtend ben ik een paar uurtjes kindloos, en die ga ik maar eens gebruiken om het boeltje thuis op te kuisen, om er vervolgens een schoonheidsslaapje aan vast te knopen. Dat brengt mij weer terug bij die 4.... (Dank jullie voor de bevestiging dat het geen pijn doet) Het is niet zo zeer het "lichamelijke verval" dat mij zorgen baart. Tja, ik hijg wat vaker als ik de trap op moet, en het verliezen van de kg. gaat niet zo snel als op mijn 20ste. Die rimpels neem ik voor lief, want ze vertellen mijn leven. Ik geloof, dat ik net als Floor, zo'n beetje ben blijven hangen op mijn dertigste en dartel zo nu en dan door het leven als een jong veulen (om er vervolgens de consequenties van te moeten betalen)
Ik geloof dat ik mezelf in de weg zit (en dat zal na vandaag wel weer over zijn, want hieperdepiep hoera: de menstruatie zet door!) De moeilijkste keuze, het kiezen voor mijzelf, heb ik eigenlijk pas zo'n 3 jaar geleden gemaakt. Dat was nl. het kiezen hoe om te gaan met het verlies van een kind, niet aan de dood, maar aan de wet en een ex. Ik ben en wil geen "slachtoffer" zijn, die rol past mij niet. En voor alle duidelijkheid, ik heb mijn oudste niet opgegeven, en ben haar zeker niet vergeten. Ik heb ervoor gekozen haar belang en rechten als kind vóór mijn belang en rechten als moeder te plaatsen. En dat houdt in: afstand nemen. Hoe om te gaan met de pijn, de woede en het verdriet, is mijn (volwassen) probleem, daar belast ik mijn kinderen niet langer mee. Klinkt makkelijk, maar is het natuurlijk niet. Het was wel enorm confronterend voor mijzelf, want, hoe vul je je leven daarna in???
Ooit gaf een heel goede therapeut (ja, ja, ik heb er wat afgelopen hoor!) een eye-opener dat ik bij me draag:
De vraag was: Stel, je zit in een vliegtuig met jouw kind en er ontstaat noodsituatie... De zuurstofmaskers komen naar beneden, en je hebt de keuze zuurstof te geven aan je niet-zelfstandig kind of jezelf. Wat doe je??? Ik antwoordde dat de zuurstof natuurlijk direct naar mijn kind ging. Waarop de therapeut mij vertelde dat het kind in dat geval gedoemd was te sterven. De redenatie erachter is simpel: Het kind kan zichzelf niet voorzien in het toedienen van zuurstof, daar zal de ouder aan moeten denken. Dus de eerste stoot Co2 gaat naar moeders, die blijft bij haar positieven en kan het masker dan afstaan aan het kind voor de benodigde zuurstof. Moraal van het verhaal: Als mama goed in haar vel zit (en goed kan functioneren), heb je het vermogen dat door te geven aan de kinderen, en weloverwogen beslissingen te nemen.
Dus streef ik naar die balans, en lekker in mijn vel te zitten. Dat komt niet alleen mijzelf ten goede, maar vooral de kinderen.
Het ongenoegen komt ook een beetje voor uit het feit dat ik, met een 2-jarige, zeer nadrukkelijk aanwezige Uk, vooral mama ben. Diana ligt in een hoekje, mama is 24 uur per dag aanwezig. Geen geklaag hoor!!! Maar zo nu en dan wil Diana ook wel weer eens het daglicht zien, en als alleenstaande moeder gaat dat wat moeilijker.
Dus gaat mama zich nu met haar grote-mensen-verantwoordelijkheden bezighouden....De Afwas!!!!

time-management, chaos en balans

Jaren geleden, toen mijn hart nog in het buitenland vertoefde, had ik een héél leuke baan. Het vroeg nogal wat organisatie, maar jongens, ik was goed in wat ik deed. *zei-zij-met-enige-trots* Het uithangen van de perfecte mama, partner, werknemer, kokkin, schoonmaakster, lover, vriendin, schoondochter vereiste nogal wat management. En alles was dan ook altijd tot in de puntjes gepland en georganiseerd. De spullen op mijn bureau hadden hun vaste plaats, boodschappenlijstjes werden keurig afgewerkt en het huishouden liep op rolletjes. Mijn leven was een goed ge-oliede machine.
En dan gebeuren er dingen die je niet in de hand hebt, en van het leventje dat was, bleef niets over. Complete chaos. 's Ochtends niet weten waar je 's avonds zal slapen. Laat staan weten wat morgen je brengt.... En zo heb ik een aantal jaren geleefd.
Je zou dus kunnen zeggen dat ik het leven op verschillende manieren heb ervaren, behalve in balans. Ik kan en wil niet terug naar het leven waarin ik 18 jaar lang werd geleefd. Maar ik heb in de periode van puinhopen wel ontdekt, dat ik toch bepaalde zekerheden in het leven nodig heb.
Ik merk dat ik de laatste periode errrrug ontevreden ben. En laten we eerlijk zijn, ik kan niet alles blijven gooien op de PMS. En waarschijnlijk is ontevredenheid niet eens het juiste woord....het is eerder een gevoel van onrust. Er kriebelt iets in mij en het is niet de drang naar een heftige ontmoeting met de door mij bestelde ZAMP (waar blijft-ie nou Lynda?!?!) Ik voel dat er iets moet veranderen, maar ik kan nog niet de vinger op de juiste plek leggen. Ik vermoed dat het die 4 is die er aan zit te komen. Goh, 40, klinkt als aardig wat. En zoals de zaken er nu met 39,5 uitzien, ga ik niet tevreden naar die Big 4 toe.
Het wordt tijd voor iets nieuws....Wat, dat weet ik nog niet. Ik vertrouw er altijd op dat goede ideeën vanzelf wel op mijn pad komen als het moment dáár is.
En aan de andere kant (O wat zit het leven toch vol tegenstrijdigheden!!!) zou ik het graag wat rustiger aan willen doen. Maar ook dat is niet de juiste term....reorganiseren en beter "managen" klinkt al beter. (Uuuhmm Prioriteiten stellen Diana, Prioriteiten...) Maar eerst op naar twee weken staking. De familie zit her en der verspreid in verschillende vakantie-landen, dus daar heb ik komende tijd geen last van.

Enough is enough....

Vandaag ging ik dus op stap met de 50 Euries van Bilspleet. Zomaar een brandend biljet in mijn zak. Nu overkomt mij dit niet erg vaak, en besloot dus er extra van te genieten. Hup een jurkje en shirtje voor Uk, speledingetjes voor in het ukke-zwembad, een ijsje en toen op zoek naar een broek voor mijzelf. Met een zaligmakend geluksgevoel toog ik de eerste winkel binnen, op strooptocht naar een capri-broek. Ondanks de leuke prijzen vanwege de uitverkoop, kon ik in winkel 1, 2, 3 en 4 niet slagen. Volop keuze, maar niet mijn maat. Nader onderzoek wees dan ook uit dat ik spontaan een maatje gegroeid ben de afgelopen weken maanden.
Liep ik eerst nog vrolijk "always look on the bright side of life" te hummen (dank je Cobi!!!), nu begonnen zich er donkere wolken te verzamelen boven mijn hoofd.
Maar ik ben niet voor één gat te vangen!!! Stevig doorstappend liet ik de boutiques achter me, en wiebelde ik vrolijk wat meer gangbare winkels binnen. Helaas.....op eigen kracht lukte het me niet een passend exemplaar te vinden. Een vriendelijke winkeljuf (standaard maatje 36) verwees me vriendelijk naar de grote maten afdeling.
En toen begon het te donderen boven mijn hoofd. Mijn interne muziekkanaal schakelde spontaan over naar "enough is enough". Toepasselijk op de slepende situatie met ex, maar ook van toepassing op mijn uitdijende billen.

Zo'n 6 jaar geleden huppelde ik nog vrolijk rond in mijn mantelpakjes, compleet met bijpassende pumps en tas. Nu hos ik als een uitgeleefd Brabants Moeke de stad door in jeans en met een veel te oud t-shirt. Ziet U het verschil? Mijn gewicht heeft geschommeld tussen de 46 kilo's in een donkere periode, tot 85 kilo's in een relaxte periode. Ik zou niet terug willen naar 6 jaar geleden, maar zoals het nu gaat is ook niet ideaal.

Ik kwam dus broekloos thuis, met een overdosis aan negatief zelfbeeld en een gratis lading goede voornemens. De Grote Renovatie....ik heb het al eens eerder genoemd, maar nu moet het dan toch nog maar eens gebeuren. De rest van het geld heb ik geïnvesteerd in een enorme gyrosschotel en fles cola, die Uk en ik heerlijk naar binnen hebben gewerkt. Dit ter afsluiting van een warme dag, met als voornemen morgen dan ook echt eens te denken aan "het lijnen".
Bijkomend probleem: De huisarts heeft me aan de cortisone-pillen en crème gezet vanwege de uitbarsting van de jeukende en bultige zonne-allergie. Alleen al bij het zien van het recept begon mijn hoofd op te zwellen. (Werkelijk Dames, die krengen laten me lijken op een Michelin-pop) Zou dat misschien de oorzaak zijn van de brede heupen?

Terugtraprem

Na mijn puisten-opleving, een PMS-aanval (waarschijnlijk hield het ene verband met het andere) en een aantal dagen druk bestaan, heeft het volgende probleem zich gepresenteerd: De Fiets.
Van het gezegde: Het is net als fietsen, dat verleer je nooit, is dus niets waar! Je kunt het fietsen wel degelijk verleren!!! Er stond zondag een prachtige oma-bike klaar, compleet met kinderstoeltje, te wachten om bestegen te worden door mijn dikke kont en het pamperkontje van Uk. Ik zag ons al door de polders rijden, genietend van de ondergaande zon. Op ontdekkings-avontuur in de contreien. Vrijheid! Onafhankelijkheid!
En al die wilde plannen vallen in het water door....De Terugtraprem! (tja, een oma-fiets heeft immers geen handrem)
Bij het zien van mijn nieuwe aanwinst begon mijn hartje te bonken..... wat is-ie groooooot!!!! De eerste tegenslag was Uk op de fiets hijsen. Dat ging al niet zonder slag of stoot. Toen moest ik erop. En mijn hartje bonkte nog een slagje harder... wat is-ie hoooooooog!!!! Toen het me lukte om het wilde, stalen ros eindelijk te bestijgen, een leuk vaartje had gekregen met een gierende peuter achterop, pas toen ontdekte ik het gebrek aan handremmen. Paniek alom....en mijn hersens  stonden stil.....een Freudiaanse uitglijder... Ik kan niet remmen!!! Terwijl ik als een idioot rondjes bleef rijden, met mijn Ukkie steeds harder lachend achterop, een zeer verwilderde en, waarschijnlijk, zeer domme blik in mijn ogen, ging er een lampje branden bij mijn zuster. Die begon te schreeuwen: Terugtraprem! Terugtraprem! Pas toen werd de betovering verbroken: bij gebrek aan een handrem, zit er meestal een terugtraprem op zo'n ding! En zo kwam ik al haperend tot stilstand. Het zweet gutste van mijn lijf, en Ukkepuk lag in een driedubbele lachstuip.
Met angst en beven tel ik de uren af tot het moment ik weer op het ding moet klimmen. Ik hoop me op dat moment te herinneren dat het ding een TERUGTRAPREM heeft....

P.S. Als je het fietsen verleerd, hoe zit het dan op het moment dat George Clooney zijn pantoffels onder mijn bed wil schuiven?!?!?!?!

De Puist

Ik heb een puist. Ik ben de pubertijd doorgekomen zonder puisten. Zwangerschappen zonder puisten. 39 jaren van mijn leven zonder puisten. En nu, een puist. En dit is de tweede al in een maand tijd.

Dan vraag ik me af, is dat nu echt nodig?? Ouder worden brengt al bepaalde beperkingen met zich mee, is het dan echt noodzakelijk er ook puisten aan toe te voegen?? Het is dan ook niet zo maar een puist, nee, echt zo'n megaknaller die zich niet zonder slag of stoot gewonnen geeft. Hij zit dan ook niet op een bescheiden plekje, nee, hij heeft zich gesettled midden op mijn gezicht. En ik voel me er niet charmanter op worden met dat geval in het midden van mijn poezelig hoofdje. Ik voel me aardig voor joker lopen tijdens het boodschappen halen. Ik hoor de mensen fluisteren: 'Sjezussss, wat een puistenkop'. Het K.ruidvat-meisje loopt automatisch naar de puisten-afdeling i.p.v. naar de Tena-ladies. Ik hoor het hoongelach achter mijn rug van een stel opgeschoten pubers...'Kijk, oud én puisten..!!!'
Ik denk dat ik me maar op ga sluiten in huis, met een groot badlaken over mijn hoofd en er wat oude Tina's op na ga slaan: Help, Tina, ik heb een puist!