Kilo's en vliegtuigen

Enne hier is-ie dan, de wekelijkse marteling door mijzelf te hijsen op de weegschaal....minus 0,6 kg. (tot. min 1,8 kg.) Gaat me natuurlijk veuls te langzaam aangezien ik deze week veuls honger heb gevoeld. Dan zou er naar mijn gevoel wel een kilootje extra af mogen zijn!! Maar ja, gestaag naar beneden, en dat was de bedoeling.

Vanochtend ben ik een paar uurtjes kindloos, en die ga ik maar eens gebruiken om het boeltje thuis op te kuisen, om er vervolgens een schoonheidsslaapje aan vast te knopen. Dat brengt mij weer terug bij die 4.... (Dank jullie voor de bevestiging dat het geen pijn doet) Het is niet zo zeer het "lichamelijke verval" dat mij zorgen baart. Tja, ik hijg wat vaker als ik de trap op moet, en het verliezen van de kg. gaat niet zo snel als op mijn 20ste. Die rimpels neem ik voor lief, want ze vertellen mijn leven. Ik geloof, dat ik net als Floor, zo'n beetje ben blijven hangen op mijn dertigste en dartel zo nu en dan door het leven als een jong veulen (om er vervolgens de consequenties van te moeten betalen)
Ik geloof dat ik mezelf in de weg zit (en dat zal na vandaag wel weer over zijn, want hieperdepiep hoera: de menstruatie zet door!) De moeilijkste keuze, het kiezen voor mijzelf, heb ik eigenlijk pas zo'n 3 jaar geleden gemaakt. Dat was nl. het kiezen hoe om te gaan met het verlies van een kind, niet aan de dood, maar aan de wet en een ex. Ik ben en wil geen "slachtoffer" zijn, die rol past mij niet. En voor alle duidelijkheid, ik heb mijn oudste niet opgegeven, en ben haar zeker niet vergeten. Ik heb ervoor gekozen haar belang en rechten als kind vóór mijn belang en rechten als moeder te plaatsen. En dat houdt in: afstand nemen. Hoe om te gaan met de pijn, de woede en het verdriet, is mijn (volwassen) probleem, daar belast ik mijn kinderen niet langer mee. Klinkt makkelijk, maar is het natuurlijk niet. Het was wel enorm confronterend voor mijzelf, want, hoe vul je je leven daarna in???
Ooit gaf een heel goede therapeut (ja, ja, ik heb er wat afgelopen hoor!) een eye-opener dat ik bij me draag:
De vraag was: Stel, je zit in een vliegtuig met jouw kind en er ontstaat noodsituatie... De zuurstofmaskers komen naar beneden, en je hebt de keuze zuurstof te geven aan je niet-zelfstandig kind of jezelf. Wat doe je??? Ik antwoordde dat de zuurstof natuurlijk direct naar mijn kind ging. Waarop de therapeut mij vertelde dat het kind in dat geval gedoemd was te sterven. De redenatie erachter is simpel: Het kind kan zichzelf niet voorzien in het toedienen van zuurstof, daar zal de ouder aan moeten denken. Dus de eerste stoot Co2 gaat naar moeders, die blijft bij haar positieven en kan het masker dan afstaan aan het kind voor de benodigde zuurstof. Moraal van het verhaal: Als mama goed in haar vel zit (en goed kan functioneren), heb je het vermogen dat door te geven aan de kinderen, en weloverwogen beslissingen te nemen.
Dus streef ik naar die balans, en lekker in mijn vel te zitten. Dat komt niet alleen mijzelf ten goede, maar vooral de kinderen.
Het ongenoegen komt ook een beetje voor uit het feit dat ik, met een 2-jarige, zeer nadrukkelijk aanwezige Uk, vooral mama ben. Diana ligt in een hoekje, mama is 24 uur per dag aanwezig. Geen geklaag hoor!!! Maar zo nu en dan wil Diana ook wel weer eens het daglicht zien, en als alleenstaande moeder gaat dat wat moeilijker.
Dus gaat mama zich nu met haar grote-mensen-verantwoordelijkheden bezighouden....De Afwas!!!!