Bijbaantjes

Zo, en nu de laatste griepverschijnselen aan het wegebben zijn, wordt het tijd into de herfst-sfeer te komen. Niet mijn favoriete jaargetijde, maar een onvermijdelijk fenomeen. Helaas heb ik een verkeerde herfstdag uitgekozen om weer productief te worden. Hier in het Brabantse valt de regen met bakken uit de hemel. Geen kastanjes zoeken dus. Wel last gehad van een losse, vallende eikel: Een zielige Ex 2, die dacht zijn beklag over zijn ellendige leven bij mij te kunnen doen. Foutje in zijn gedachtegang. Daar leen ik me niet langer voor.
Een rustig dagje dus, tot aan de kassa bij Appie. Toen werd mijn rustige bestaan even ruw verstoord door een zwaar incompetente weekend-hulp. De kassabon zei dat ik Maasdammer zou hebben gekocht, en die had ik dus niet gekocht. Boodschappen in de tas, boodschappen weer uit de tas, bonnetje erbij, alles controleren. Niet alleen de kaas, maar de helft van de bon klopte niet. Da's voor mij een ergernis, want hoe moeilijk kan het nu zijn een barcode over een scanner te halen?

Vroegah, ten tijde van mijn eerste officiële bijbaantje bij de H.EMA, lagen de zaken iets moeilijker. Echte kassa's hadden we toen. Van die dingen waar je echt op moest rammen, en zelf moest uitrekenen hoeveel de klant terug kreeg. Maar voordat je aan kon slaan, moest je op zoek naar het prijsstickertje, die altijd op de meest onmogelijke plaatsen zaten. En op de kaas, beleg en brood-afdeling werd alles ter plekke gesneden. En iedere ochtend, om 8:45, werden de worsten in een grote pan geworpen: 0,75 ct. voor een halve rookworst.

Het vakantie-baantje tussendoor, bij de lokale supermarkt, vond ik stukken minder interessant. Ik kwam op de slager's afdeling terecht. En Menschen, wat een gore dingen ik dáár wel niet heb gezien!!! Wist U dat slager's een deal hebben met wortstenbroodfabrieken? Al het vleesafval wordt aan het eind van de dag verwerkt tot een smeuïge massa, en wordt opgehaald door de worstenbroodmeneer.
Mijn grootste nachtmerrie wat echter het Zult maken. Op Zultdag werd er een enorme ketel de afdeling opgereden en daar gingen de meest ranzige zaken in. De Gansche Dag stond men in Den Schmerige Schtank te werken, om vervolgens Den Varkenschkoppen uit het apparaat te moeten Vischen. Sindsdien gruwel ik van Zult.

Mijn lolligste bijbaantje heb ik in Italië gehad. Het au-pairen was nou niet echt je-van-het. En zo ging ik bijbeunen op de grootste permanente markt in Florence: Mercato San Lorenzo. Bij het ochtendgloren vertrok ik op mijn brommertje om daar tijdens een bloedhete zomer lederen jassen te verkopen. Zo heb ik geleerd dat er spuitbussen met een leerluchtje bestaan om toeristen te bedotten. Ik kan in 10 verschillende talen roepen: "Neem een kijkje!! Hier echte leren jassen voor een spotprijsje!!!" En ik heb geleerd af te dingen als de beste. In het zonnetje, al lullend met iedereen die voorbij kwam met in de ene hand een stuk pizza van de pizzeria tegenover en in de andere hand een glaasje rode wijn, heb ik een leuke tijd gehad.
Totdat, onvermijdelijk, ook daar de herfst zijn intrede deed. Toen was het blauwbekken, en heb ik maar iets ander gezocht om mijn portemonnee te spekken.

Toen kwam ik terecht bij een familie (man cardioloog, vrouw professor) en hun hoogbejaarde moeder. Daar ben ik na 4 uur gillend weggerend. Het keffertje van dit gezellige gezin had gekotst, en dat werd afgedaan met een handdoek. Diezelfde handdoek werd mij gegeven om omaatje (van onderen!!!) af te drogen nadat ze het bed had bevuild. Krijsend ben ik op mijn brommertje gesprongen met de intentie terug te rijden tot Nederland.

Zeg nu zelf, een barcode over een scanner halen, is toch zo moeilijk nog niet????