Avontuur bij de KFC en vinder's loon

Vandaag toog ik met een paar vriendinnen en kids richting I.KEA. Dat het geen goed idee was, dat wist ik eigenlijk al op het moment dat ik om 05:30 wakker werd gemaakt door een springend kind in bed (Kijk mama...Ikke kangoegoe!!) en een menstruatie die er volgens mijn berekeningen niet had moeten zijn. Even speelde ik met de gedachte het boeltje af te blazen. Maar ik wilde geen spelbreker zijn, al voelde ik aan mijn water dat ik niet mijn stralende zelf zou zijn.

Nu even stoom afbazen:

Om mijn tegenwerkende humeur nog zwarter te maken, zit ik al een tijdje met Ukkie's papa in mijn maag. Hij is er nog steeds van overtuigd, dat zijn levensstijl, levenskeuze en vriendsschapskeuze, geen negatieve invloed hebben op een twee-jarige. Ik vind dus van wel wanneer zijn huis afgeladen zit met minderjarige, blowende, slikkende, rokende, zuipende vaag-criminele jonge mensen, waarvan er niet ééntje zit, zonder onder behandeling te zijn van het GGZ (of er intern te zitten en het scala varieert van psychoses, gebruikers, borderliner, psychopaten, PTSS-ers, met een toef persoonlijkheidsstoornissen en een likje ADHD) Een groep mensen, waarvan ze werkelijk allemaal of vast zitten, of vast hebben gezeten (evt. jeugddetentie) werkstraffen, of bureau HALT hebben plat gelopen en er plezier in hebben elkaar regelmatig in elkaar jassen. Ik vind dat onze dochter van twee daar niet tussen thuis hoort. Hij vind dat ik hem verplicht laat kiezen tussen de mensen waar hij mee omgaat en onze dochter. Ik vraag hem alleen eerlijk te zijn over zijn keuzes, zodat ik de omgang daarop kan aanpassen. Hij HOEFT niet te kiezen. Dat-ie maar vooral door gaat met zijn levensstijl en daar gelukkig mee is, zolang onze dochter er maar geen last van heeft. Nee, Uk gaat niet naar zijn huis toe. Nee, hij komt er bij mij niet meer in omdat hij de regels die in MIJN huis gelden, negeert. Nee, hij krijgt haar niet mee, want hij liegt waar hij naartoe gaat, en met wie hij er naar toe gaat. En Ja, hij mag zijn dochter zien. Wanneer? Dat is nu zijn verantwoordelijkheid. Ik kan hem alleen zeggen dat Ik met Uk mee kom.

Einde stoom afblazen.

Goed, mijn hum was dus niet echt stralend te noemen. En in zo'n bui vreet ik. Dus een huge bucket besteld bij de KFC. En daar werd ik niet vrolijker van. Vooral niet toen mijn Uk er de brui aan gaf en een ongelooflijke scène neerzette in de ballenbak en een Spaanstalige meneer maar liep te blaten: Llora! Llora! (Duh....de hele KFC kon meegenieten van mijn huilende Uk!)

En toen gebeurde het: Het Spaanstalige gezelschap ging weg, maar ze vergaten een mannenhandtas. En een blik in die tas, vertelde ons dat er iets niet pluis was. Afgezien van de sleutels van een grote BMW én Mercedes, zaten er een boel veul vreemde bankpapieren in, een portemonnee gevuld met veuls buitenlands geld, een, artikel in het Spaans, over drugs, mobieltjes, en bleek de eigenaar van de tas een Colombiaan te zijn. Maar goed, wij zijn natuurlijk de beroerdste niet, en belden het hotel op waar ze verbleven (tja, sorry, we hebben echt ongegeneerd in de tas gesnuffeld) De politie was geen optie, want de tickets en het contract van een huurauto waren op die dag geplanned. Het hotel had echter geen gasten gehad onder de naam van de man van de bankpassen (platinum en goldcards!!) of de meneer van de identiteitsbewijzen. En toen kregen wij hele, hele vreemde (waan)ideeën. Over Colombiaanse drugscartels, over smokkel en grote auto's en over vuurwapens. Maar ook over heul veuls vinder's loon en een welverdiende vakantie in een zonnig oord om ons van alle stress te ontdoen. 

En wat doe je dan als drie mutsen in en tegen de 40??? Juist ja!! Je gaat rondjes rijden over de parkeerplaats bij de Woonboulevard, met het autosleutelsbeveiligingsopeningsding in de aanslag, en bij iedere grote Deutsche Bak klik je op het knopje...in de hoop dat de meneren zich in de buurt bevinden. Of het slim was, weet ik niet. Het leek ons, in die state of mind, het juiste om te doen. Bij rondje nummer 5, kwamen we het gezelschap tegen in een dikke vette... Audi, en ze waren overduidelijk in paniek en zoekende. Dus wij er achter aan met vriendin's Mégane. Het leek verdorrie wel een film. Drie schreeuwende wijven: "Daar zijn ze...." "Er achteraan..." "Verlies ze niet uit het oog..." "Toeter nou!!! Toeter nou!!!!"  Met een Uk die vrolijk mee schreeuwt: "Toetejen. Jaaaaa!!! Toetejen!!!!"

Enfin, na een zeer riskante inhaal-manoeuvre tot in de perfectie uitgevoerd door vriendin J., kwamen we stotterend tot stilstand. Ik jump de auto uit. Man ziet tas. Man grist tas uit hand. Man mompelt thank you. Man stapt in auto. En het gezelschap scheurt ervan door.

Daar sta je dan. Met een rothumeur, en zonder vinder's loon.....