Close Encounter of the Fifth Kind en Lynda Weekend Special

A.s. zondag is het zo ver...het etentje met de helft van mijn broeders en zusters (de andere helft is nog te jong, en zou moeite kunnen hebben met het verwerken van een dergelijk "Close Encounter of the Fifth Kind") Eerst een drankje, om moed in te drinken, de zenuwen te bedaren of gewoon omdat het lekker is. En daarna met z'n allen richting restaurant. De telefoon staat hier roodgloeiend. De één is hyper, de ander gespannen, weer een ander ongerust. En ik...wel Dames, ik lach er maar een keer om.

Ondanks het feit dat mijn Pa geen doorsnee vader is (en er een flinke dosis aan eigenaardigheden aan over houdt), ben ik blij voor hem. Deze gebeurtenis geeft mij namelijk ook hoop. Hoop dat mijn Grote Uk ook ooit eens voor mijn deur zal staan. Mijn vader en oudste broertje, zijn het levende bewijs dat het kán!!!

Dus trek ik zondag mijn mooiste outfit aan, tover een grote glimlach op mijn gezicht, en hoop dat het avondje zonder al te veel problemen verloopt....

Reageerde ik net nog bij Haar, dat het hier in het Zuiden des Lands, een mooie dag beloofde te worden, zo kan ik nu constateren dat ik mijzelf errug vergist heb... zoals het er nu uit ziet, gaat het met bakken uit de hemel komen over 5 minuten. Niet getreurd, heb aardig wat kilo's stoofperen opstaan en Ukkie heeft de blokkendoos herontdekt, en een vrolijk breiwerkje, waar geen einde aan lijkt te komen, roept mijn naam.

En Speciaal voor Lieve, Lieve Lynda: Bedankt Meid, ik ben still alive and kicking, al weet ik niet of dat maandagochtend nog zo is.....