MannenTranen

Zo, en nadat ik alle pluimen weer daar heb gestoken waar de zonnebank-straling niet bij komt, gaan we weer over tot de orde van de dag.

Morgen, om 11 uur, begeef ik me richting openbare plek om Ukkie's Papa te ontmoeten om een opbouwend gesprek te voeren over onze dochter. Al mijn argumenten en onderbouwing, zitten goed vast in mijn grijze hersencellen. Mijn standpunten zijn duidelijk, en weloverwogen. Ik ben rationeel, en zeer redelijk. Heb alle feiten bij de hand, en die zal ik zeer zeker gebruiken, mocht de situatie dat vereisen.
En ik heb me voorgenomen vooral niet te smelten bij het zien van blauwe ogen met tranen er in. Want ik kan niet tegen huilende mannen! Van een zeer standvastige, onafhankelijke, emotioneel stabiele vrouw, verander ik, als sneeuw voor de zon, in een watje. Rationeel nadenken lukt niet meer want de inhoud van mijn hoofd transformeert zich in een marshmallow-achtige substantie. Ik hoor, of zie niets meer behalve die diepe, blauwe kijkers waarin zich langzaam een helder meer van tranen vormt. En ik ben verkocht. Ik geef aan alles toe, want ik wil alleen nog maar dat het huilen stopt.
Mijn issue met MannenTranen gaat terug tot mijn kindertijd, en heb er nog steeds geen verklaring voor kunnen vinden. Het feit blijft, dat bij het zien van huilende mannen, ik spontaan mee ga huilen. Of het nu gaat over MannenTranen van geluk bij het winnen van een gouden medaille, of bij het zien van tranen tijdens een film, ik blèr mee.
En Ex 2 weet verrekte goed dat ik zeer beïnvloedbaar ben bij het zien van MannenTranen. In het verleden heeft hij daar graag misbruik gebruik van gemaakt. En dan werd er ook een hikkend en snikkend "Sorry" aan toegevoegd.
Nu zijn de "Sorry's" van Ex 2 net zoveel waard als een Eurocent. Hij strooit ermee met een nonchalance die niet te overtreffen valt, maar ik kan er niks van kopen. In 99% van de "Sorry's" kan hij niet eens aangeven wát hem nu precies spijt. En alleen een "Sorry" kan ik nog wel hebben. Maar combineer dat simpele woordje met MannenTranen, en weg is mijn eigen wil.
Nu kan ik hopen dat het morgen een stralende herfstdag is, zodat ik een strategisch plekje in de zon uit kan zoeken, een hij gedwongen wordt zijn zonnebril op te houden. Maar dat lijkt me, als voorzorgsmaatregel, niet afdoende. Of ik kan tijdens het gesprek mijn blik ergens anders op richten, wat ik echter zeer onfatsoenlijk vind, want ik heb iets met oogcontact.
Eigenlijk rest mij gewoon niets anders, dan te hopen dat Ex 2 zijn meest waardevolle troef achter de hand, niet uitspeelt.....