Verse Lucht...

Menschen, ik heb er genoeg van ziek, zwak en misselijk te zijn. Het verplichte binnen zitten met een koortsige peuterpuber eist z'n tol. Uk geeft duidelijk tekenen van extreme verveling, en moeders ligt onder de tochtspleet bij de voordeur, om ook maar iets van verse lucht op te kunnen snuiven. Tijd dus om jassen, sjaals en wanten aan te trekken en naar buiten te gaan. Ook wel nodig, want ik kreeg vanochtend de schrik van mijn leven: Ik dacht dat de koffie op was. En zonder mijn dagelijkse dosis cafeïne trek ik het niet!
Een blik op mijn verslofte huishouden leert mij dat er het hoognodige aan puin geruimd moet gaan worden. De was heeft zich opgestapeld en daarmee heeft de berg strijkgoed zich ook vermenigvuldigd. Van het hink-stap-springen over Ukkie's speledingetjes heb ik ook genoeg. Vandaag actie dus, totdat één van ons tweetjes als eerste inkakt.

Dus vol goede moed en goed ingepakt trokken wij de wijde wereld in. Eigenlijk vond ik het van mijzelf wel een goed idee. Uk dacht daar duidelijk anders over. Zo braaf als ze was tijdens het aankleden, zo dwars werd ze op het moment dat ik haar in de buggy hees. "Ikke nie buggy" en "Ikke nie Abbet Ijn" Duidelijke taal toch? Tel daarbij op een: "Ikke jas uit doen", "Ikke schoenen uit doen" en een "Ikke selluf boodschappen doen". Alles bij elkaar een uitstekend recept om een stressvol uurtje te beleven. Een Uk die alle kanten heen schoot, en een hoestende moeder die er achteraan rent. Een booschappenkar voor de helft gevuld met "Zeer Aantrekkelijke Zaken Op Peuterhoogte" was het gevolg. Nog even lol bij de kassa, want Uk wille alles "selluf doen", zo ook de 12 eieren op de lopende band zetten. En U begrijpt wel hoe dat af liep!!!

Het gezellig naar het park gaan heb ik maar naar morgen verschoven. Want ik ben niet meer zo flexibel als een aantal jaren geleden. Terwijl mijn kleine Ukkepuk het huis onveilig maakt en de ene ondeugende streek naar de andere uitvreet, hang ik als een dweil op de bank.