Het Roze Konijntje en andere sadistische verhalen

(Schijn bedriegt!!!)

Dit verhaaltje, bijbehorende mimiek en gebaren, gebruikt mijn vader het liefst bij kinderen onder de 4. In ieder geval tot de leeftijd waarin kinderen nog meegaan in een fantasie en erg bewerkelijk zijn. Die kwetsbare periode waarin onschuldige kindertjes nog erg beïnvloedbaar zijn::

Terwijl Pa zijn handen tot een kommetje vormt: "Oooohhhh....Kom eens kijken! Ik heb hier een Roze Konijntje."
(Blauw als het om zijn mannelijk nageslacht gaat)
"Kijk eens wat een mooi konijntje....die is van mij!!!" En hij sluit zijn handen op een hoogte waar de kinderen niet bij kunnen. Dit triggert natuurlijk de nieuwsgierigheid van alle kleine ontdekkingsreizigertjes.
"Wil jij mijn mooi Roze Konijntje eens zien?" En ja, zeg nu zelf, welk kind wil dat beest nu niet zien.
"Kom het mooie Roze Konijntje maar eens aaien": Terwijl mijn Paps aai-bewegingen maakt over het denkbeeldige Roze Konijn.
Dat geeft meestal wel de doorslag. Geen kind kan het weerstaan om het Roze konijn te aaien dat (o)pa zo liefhebbend koestert.
En allemaal hebben wij, kinderen en kleinkinderen, dit mooie konijntje geaaid tot we een ons wogen.

Niets aan de hand zult U zeggen, gewoon een (groot)vader die op een fantasierijke manier met de jongste jeugd interactie heeft.

Maar dan: "Dat is mijn konijntje, en ik wil hem niet meer" Verbazing alom bij de kinders want wie wil er nu geen roze (of blauw) konijn meer hebben? Geef maar op!
Op dat moment laat mijn pa zijn konijn vallen, en met wild gestamp trapt hij het arme denkbeeldige beest dood: "Kijk....nu is-ie dood."

Stilte.....

U begrijpt wel dat dit al tot veel tranen heeft geleid en wonderbaarlijke wederopstandingen van het roze konijntje. Sadistische neigingen van Us Paps, die bij sommige van zijn kinderen genetisch zijn door gegeven. Om eerlijk te zijn, vond ik het altijd wel grappig. In tegenstelling tot mijn wat meer gevoelige zusters en broeders. Maar ja, zo vond ik het destijds ook erg grappig om mijn tante de stuipen op het lijf te jagen (met medewerking van vadertjelief) door te doen alsof ik een ernstig ongeluk had gehad. Tante vond het niet grappig en huilde tranen met tuiten. Pa en ik hebben ons een breuk gelachen.
.

Mijn Uk heeft het overge-orven.... Pap dacht zijn jongste kleinkind ook een gezellig trauma mee te geven. En het konijntjes-ritueel werd de kast uit getrokken. Geweldig! Een Roze Konijn!
Toen het konijntje eenmaal dood op de grond lag, kwam er een grote glimlach op gezichtje: "Mama, kijk, konijn dood....Lekker!!!" Bij een tweede poging iets van empathie op te wekken bij mijn Uk voor dat arme konijntje, zegt Uk steevast: "Nu mama koken!"
En mijn vader stond met zijn mond vol tanden voor een nog-net-geen-drie-jarige-Uk.

Nu zou dat allemaal zo erg niet zijn, als het een familie-grapje betrof. Helaas deelt Uk alle nieuw-vergaarde kennis maar al te graag op het kinderdagverblijf. En zo werd ik aangesproken door de Juf. Of ik eventjes dat verhaal kon uitleggen van het Roze Konijntje.......