Zuster Gerarda

Ze deed een kaartje op de bus terwijl ik bevracht en beladen met een hond en mijn dochter naar huis wilde lopen. Parmantig stieffelde Ukkie op haar af met de mededeling: "Kijk...ik heb un sonnebril!"
Vraag niet hoe, maar we raakten aan de praat. Vraag niet hoe, maar 10 minuten later zaten we bij haar binnen. Uk, ik, de hond en de tassen.
Zuster Gerarda. Bijna 82 jaar oud en bij de pinken als geen ander. Amper een grijs haartje te bekennen, heus! Een spontane, verrassende kennismaking met een vrouw die onmiddellijk mijn hart heeft gestolen. Kleine Uk kreeg een prachtig Kindje Jezus, en ik een Franciscus van Assissi. Met humor vertelde ze dat ze, ondanks het feit dat ze een Franciscanessen-zuster is, ze niet zeker wist "of ze hem wel in huis had". Met de spontaneïteit van een puber vertelde ze over haar leven, over datgene wat haar dierbaar is. Met twinkelende oogjes laat ze me weten dat ondanks de nieuwe knie, en het bijbehorend verzakt bekken ("Ze hebben nogal aan me lopen trekken en doen, en met het ouder worden lijkt alles wel te verzakken") ze toch gaat deelnemen aan het Noveen.
Ze liet me haar bescheiden vertrekken zien, en vertelde me dat ze nogal bezielt raakt door haar hobby's. Dat ze zichzelf om kwart voor elf echt naar bed moet sturen, anders zou ze maar door blijven gaan.
We mochten haar foto-verzameling bewonderen. Haar wereldse familie, en haar verworven familie. Van haar mede-zusters zijn er nog maar weinig over. Het overgrote deel overleden "aan die rotkanker" (en geloof me, uit de mond van een bijna 82-jarige Zuster met pretlichtjes in haar ogen, klinkt dat toch errug vreemd!)
Wat een kracht! Wat een wereldvrouw! Wat een prachtige, onverwachte ontmoeting!
Dit roept om een bosje bloemen en een kop koffie.....