Tussen 17:00 en 19:00 uur.....

Dat ik moeder zou gaan worden van een zeer actief mensje, was al wel duidelijk ten tijde van mijn zwangerschap. Mijn buik stuiterde regelmatig alle kanten op, in tegenstelling tot haar grote zus, die een stuk vriendelijker met mijn baarmoeder om ging. Vooral tussen 17:00 uur en 19:00 uur kreeg Ukke-Foetus het op haar heupen. High Kicks tegen mijn lever, touwtje springen op mijn volle blaas, pontificaal dwarsliggen, vlinderslag, schoonzwemmen....het kind bleef maar bezig. In die twee uur stuiterde ik dan ook gezellig met haar mee, totdat we van foetus naar bijna-kant-en-klare baby gingen. Toen stelde ik het niet meer zo op prijs dat mijn milt als boksbal werd gebruikt.

Helemaal grappig was het te constateren dat ze als pasgeboren Uk hetzelfde ritme aan hield. Tussen 5 en 7 werd ze actief en moest er iemand bij haar zijn. Geef het kind is ongelijk! Negen maanden lang waren ik en mijn ingewanden haar beste speelmaatjes! Wat minder grappig werd het toen ik merkte dat je als single mom best wel eens wat anders te doen hebt dan baby bezig houden in die uren. Van alles heb ik geprobeerd ter afleiding, maar Uk gaf geen krimp en eiste alle aandacht op.

En Uk werd groter. Ze is "al" 3 en wilt naar de "basisj-sjool" om te leren lezen en schrijven samen met haar prinsessen-broodtrommel. 's Ochtends heb ik een schattig lief dochtertje, en datzelfde meisje verandert nog steeds rond klokslag vijf uur in een dolleman en drijft haar moeder zo nu en dan richting een fikse zenuwinzinking. Een soort van Jekyll-Uk and Hyde-Uk zeg maar.
Want ook al het kattenkwaad is geconcentreerd in die twee uurtjes.
Dus dacht ik deze avond slim te zijn en haar in bad te gooien. Nou, eigenlijk was mijn idee een snelle douche, maar goed, een kwartiertje niet mee te hoeven rennen sprak me ook wel aan, dus werd het een bad.
En tot mijn verbazing werd het stil.....heel stil...en ik had natuurlijk beter moeten weten. Ook al reageerde ze iedere keer prompt op mijn vraag of ze nog niet verzopen was (want ja, ik houd het boeltje natuurlijk wel in het snotje) het was TE stil....

U wilt niet weten wat ik aantrof.... het schatje had IEDER flacon, IEDER potje, IEDER tubetje dat ze kon vinden uitgeknepen in bad. Inclusief een liter HONDENSHAMPOO. En dat spul schuimt! Ergens achter een berg met bubbels zag ik het koppie van mijn Uk, terwijl ze probeerde zo onschuldig mogelijk uit haar ogen te kijken. Het uitspoelen van al die zooi heeft minstens een kwartier geduurd, het opruimen van de badkamer wat langer.

En terwijl ik haar een weltrustenkus gaf, mompelde ze: Mama...is zo leuk hè...om met schuim te spelen....

De Lijkwagen

Enkele tientallen meters naast mijn appartement staat een groot bejaardenhuis. En nog wat meters verderop is de Kerk. Een uitvaart, een rouwstoet richting Kerk en de bijbehorende lijkwagens zijn hier een frequent zicht in het straatbeeld. Net als leegstaande kamertjes in de bejaardenflat. Facts of life, waar ik me soms een beetje triest bij kan voelen.

Terwijl Uk en ik gisteren richting centrum lopen, staat een rouwstoet vast in de smalle straatjes. De deur van de lijkwagen staat open en een oude vrouw leunt naar buiten steunend op haar wandelstok. Wie de overledene ook is, zij straalt pijn uit. Haar verdriet is ingetogen, maar bijna tastbaar. Zonder geluid te maken huilt ze, terwijl familieleden staan te ruziën met de vrachtwagenchauffeur die aan het lossen is. Aan de andere kant van de auto, staan twee mannen een sigaretje te roken. In de file die achter de stoet staat, hebben mensen zelfs het lef te toeteren.

Dan trekt Uk haar handje uit de mijne, en huppelt naar de mevrouw en haar verdriet. Uk legt haar hand op de knie van de vrouw en zegt: "Niet huilen, het sonnetje schijnt...!!" De vrouw geeft Uk een aai over haar wang en glimlacht.

Nu heb ik zo'n emo-momentje al eens eerder beleefd met Ukkepuk, en iedere keer weer ben ik onder de indruk  over de kracht dat een onbevangen kind heeft.

Het Roze Konijntje en andere sadistische verhalen

(Schijn bedriegt!!!)

Dit verhaaltje, bijbehorende mimiek en gebaren, gebruikt mijn vader het liefst bij kinderen onder de 4. In ieder geval tot de leeftijd waarin kinderen nog meegaan in een fantasie en erg bewerkelijk zijn. Die kwetsbare periode waarin onschuldige kindertjes nog erg beïnvloedbaar zijn::

Terwijl Pa zijn handen tot een kommetje vormt: "Oooohhhh....Kom eens kijken! Ik heb hier een Roze Konijntje."
(Blauw als het om zijn mannelijk nageslacht gaat)
"Kijk eens wat een mooi konijntje....die is van mij!!!" En hij sluit zijn handen op een hoogte waar de kinderen niet bij kunnen. Dit triggert natuurlijk de nieuwsgierigheid van alle kleine ontdekkingsreizigertjes.
"Wil jij mijn mooi Roze Konijntje eens zien?" En ja, zeg nu zelf, welk kind wil dat beest nu niet zien.
"Kom het mooie Roze Konijntje maar eens aaien": Terwijl mijn Paps aai-bewegingen maakt over het denkbeeldige Roze Konijn.
Dat geeft meestal wel de doorslag. Geen kind kan het weerstaan om het Roze konijn te aaien dat (o)pa zo liefhebbend koestert.
En allemaal hebben wij, kinderen en kleinkinderen, dit mooie konijntje geaaid tot we een ons wogen.

Niets aan de hand zult U zeggen, gewoon een (groot)vader die op een fantasierijke manier met de jongste jeugd interactie heeft.

Maar dan: "Dat is mijn konijntje, en ik wil hem niet meer" Verbazing alom bij de kinders want wie wil er nu geen roze (of blauw) konijn meer hebben? Geef maar op!
Op dat moment laat mijn pa zijn konijn vallen, en met wild gestamp trapt hij het arme denkbeeldige beest dood: "Kijk....nu is-ie dood."

Stilte.....

U begrijpt wel dat dit al tot veel tranen heeft geleid en wonderbaarlijke wederopstandingen van het roze konijntje. Sadistische neigingen van Us Paps, die bij sommige van zijn kinderen genetisch zijn door gegeven. Om eerlijk te zijn, vond ik het altijd wel grappig. In tegenstelling tot mijn wat meer gevoelige zusters en broeders. Maar ja, zo vond ik het destijds ook erg grappig om mijn tante de stuipen op het lijf te jagen (met medewerking van vadertjelief) door te doen alsof ik een ernstig ongeluk had gehad. Tante vond het niet grappig en huilde tranen met tuiten. Pa en ik hebben ons een breuk gelachen.
.

Mijn Uk heeft het overge-orven.... Pap dacht zijn jongste kleinkind ook een gezellig trauma mee te geven. En het konijntjes-ritueel werd de kast uit getrokken. Geweldig! Een Roze Konijn!
Toen het konijntje eenmaal dood op de grond lag, kwam er een grote glimlach op gezichtje: "Mama, kijk, konijn dood....Lekker!!!" Bij een tweede poging iets van empathie op te wekken bij mijn Uk voor dat arme konijntje, zegt Uk steevast: "Nu mama koken!"
En mijn vader stond met zijn mond vol tanden voor een nog-net-geen-drie-jarige-Uk.

Nu zou dat allemaal zo erg niet zijn, als het een familie-grapje betrof. Helaas deelt Uk alle nieuw-vergaarde kennis maar al te graag op het kinderdagverblijf. En zo werd ik aangesproken door de Juf. Of ik eventjes dat verhaal kon uitleggen van het Roze Konijntje.......

De tattoo's, piercings en fillers

Toen de verjaardag van mijn oudste Uk naderde, heb ik mijzelf getrakteerd op nog een tattoo. In tegenstelling tot mijn andere tattoo, zit deze op een zichtbare plaats, nl. mijn rechteronderarm. En dat vindt de kleine Uk bere-interessant. Nu heb ik al eerder wat blogjes gewijd aan mijn creatieve en kopieerlustige dochter. Maar U voelt het al aan Uw water, hier is er weer ééntje.
Uit voorzorgsmaatregel, is de door mij gefrequenteerde tattooshop verboden terrein voor mijn kleine Picasso. Ook tijdens het piercen (Jaaaahhh dames, de gekte is toegeslagen! Ik heb er inmiddels meerdere!) blijft Uk braaf een aantal kilometers weg onder de liefhebbende vleugels van een vriendin. Dit om te vermijden dat die dreumes zichzelf lek prikt. Maar goed, zo'n leuke tekening op mama's arm, waar dan ook nog eens jouw naam en die van je zus bij staan, da's reuze intrigerend natuurlijk. En wel zo indrukwekkend, dat in een onoplettend moment van moedertjelief de viltstiftendoos erbij gepakt moet worden.....
Ik bespaar jullie de foto's, maar wat ik wel met jullie wil delen, is dat de stiften van de H.EMA heulemaals niet kindvriendelijk zijn. Ondanks het halve uurtje inweken, een fles badschuim, een schuurspons en zelfs een wattenschijfje met aceton, ziet mijn dochter er na 12 uur uit als een fleurig gekleurd clowntje. Dat Uk zowel met haar linker- als met haar rechterhand kan tekenen, is bewezen door het feit dat beide armen bewerkt waren. En de uitleg was ook duidelijk: De hele familie, alle vriendinnen van het kinderdagverblijf, zelfs de buurman had ze op haar armen getattoeerd. Haar benen waren voor de huisdieren, al wist ze zelf niet meer op welk been nu precies wie stond. Het bolle buikje stond mooi vol met bloemetjes, want mama heeft de oude bloemen bij de voordeur weggehaald, en tja, ergens moeten er toch bloemen komen te staan???
Op de vragende blikken van de juffen van het kinderdagverblijf vanochtend, heb ik me, vaag iets mompelend over de H.EMA, maar snel uit de voeten gemaakt.

Ondertussen houd ik mijn hart vast. Een vriendin heeft mij kennis laten maken met een ander soort prikjuf. Een schoonheidsspecialiste die denkt dat het vullen van mijn neus/mond-groeven, me tien jaar jonger zal doen lijken. En daar heb ik natuurlijk altijd wel oor naar, vooral nu die enorme 4 zijn intrede heeft gedaan. En het leuke is: ze doet het à gratuit om te laten zien aan de meiden die de opleiding volgen.
Ik overweeg..... en in mijn overweging neem ik Ukkies gedrag ook mee. Zal alvast de klei maar veilig op gaan bergen.....

Peuterstreken en piercings

Definieerbaar als ongewenst of ongepast gedrag van een 2- tot 4-jarige waarvan betreffende peuter verrekte goed weet dat getoond gedrag niet acceptabel is en uitgevoerd met de nodige ondeugd. Het gedrag na het kattenkwaad gaat gepaard met een "sorry" en glimmende oogjes. De opvoedkundige taak van de ouders wordt hierbij ernstig in verlegenheid gebracht vanwege de onbedwingbare neiging in schaterlach uit te barsten.
Nu werd ik na de schilderavonturen van mijn dochter aardig in de maling genomen door familie, vrienden en kennissen. Haar eerste bijnaam was Houdini omdat ze stilletjes en behendig overal uit/in/achter/naast/voor komt. Mijn kleine woelwater is in staat om zich te ontdoen van haar slaapzak, uit voorzorg al achterstevoren aangetrokken met de kindveilige ritssluiting goed vastgezet. De kinderstoel heb ik een jaar geleden al opgegeven, en zelfs het auto-zitje is niet veilig voor de behendige vingertjes van mijn schatje. Haar nieuwe bijnaam is Picasso om duidelijke redenen.
Het werd dus tijd om mijn moederlijke taken serieus te nemen en de teugels eens eventjes goed aan te trekken. Kleine Uk weet nu dat er niet in en uit bed geklommen wordt, dat er allen op, door mamma aangereikt, papier wordt getekend. Verder heb ik de altijd bereidwillige oppas vriendin geïnstrueerd Uk vooral niet onbewaakt te laten, in verband met het hoge ondeugd-gehalte. Toen vriendin was uitgelachen, snapte ze mijn motivatie, en beloofde mijn raad op te volgen.
Weet U noch dat ik heen en weer ren? Zo ook vandaag. Dus Uk werd onder de liefhebbende vleugels van vriendin geplaatst, terwijl mama een poging deed het ren-je-rot-record te verbreken. Tussen de bedrijven door pleegde ik wat telefoontjes om te kijken of iedereen nog heel was. En op die vraag hoorde ik een stilte.....
Wat bleek, Uk was bij vriendin naar boven gehobbeld om een spelletje te pakken op de kamer van haar bijna 14-jarige dochter (die zoooooo kaartjes heeft voor Justin Bieber en zooooo enorm puber is!!!). En vriendin dacht na 10 minuten dat het toch wel erg lang duurde voordat Uk de trap weer af kwam gekuierd. Op een schreeuw naar boven, gaf mijn dochter keurig aan dat ze zat te spelen op "Zissa's kamer". En dan volgt er een domme actie van vriendin, nl. niet vragen WAARMEE Uk zo lief aan het spelen was. Dat bleek dus een potje fel rode nagellak te zijn waarmee Uk de een "prachtig" (en dat zijn Uk's woorden) deur-kunstwerk mee had geproduceerd.
En toen was het mijn moment om heuls, heuls hard en ongegeneerd in een kronkel te liggen! De verklaring van Uk: "Is niet verruf!!!! Is naggulak!!!"
Volgende keer toch maar wat specifieker zijn in mijn opvoedkundige uitleg van wat wel en niet toegestaan is....

En voor u allen die zitten te wachten op een foto van mijn piercing: ik kan U alleen een foto van het gaatje tonen. Ik kwam er deze avond achter dat-ie foetsie is. Ik denk dat ik ergens achter ben blijven haken, al heb ik niets gevoeld. Zaterdag mag ik terug naar het gaatjes-vrouwtje, en dan hoop ik dat ze er een terug kan zetten. (al vrees ik dat het dan al te laat is en dichtgegroeid is)

Met Spoed

Vandaag was het weer zo ver, Uk en ik werden geacht om ons te melden bij het Concentratie-Bureau. Geen prettig uitje, want De Juffen van dat Instituut en ik liggen elkaar niet. En dat kan soms uit de klauwen lopen. Zo heb ik bij de 11 maanden-controle dienstdoende Muts bijna over haar bureau heen getrokken omdat ze mijn 11 maanden oude Uk op ADHD wilde laten testen en fijntjes dacht top te kunnen merken dat "alleenstaande moeders altijd wel voor probleemkindjes zorgden". 

Maar goed, wij op het fietske naar het zorgcentrum alwaar Ukkepuk gemeten en gewogen werd. En natuurlijk loopt mijn dochter niet gelijk op met alle statistieken uit de Groene Concentratie-Bureau Bijbel. Ze is een +1. Wat gewoon inhoud dat mijn Ukkepuk een stevige tante is, die alles met smaak verorbert. Reden tot paniek? Nou, ik dacht het niet. Ben allang blij dat ze heerlijk met de pot mee-eet. Mevrouw dacht ook nog even in mijn privé leven te kunnen duiken, maar dat heb ik maar meteen afgekapt om eventuele discussies te vermijden.

Toen kwam Muts 2 in beeld voor het medische gedeelte. En die kon constateren dat Uk verstopt zit. (Vertel mij wat!) Ja, Uk poept moeilijk. En zo nu en dan krijgt ze een micro-klisma om het boeltje los te wrikken. Toen volgde de preek over vezels, water enzovoorts. En Met Spoed naar de huisarts. Want Uk poept niet. En da's vervelend. Daar Moet wat aan gebeuren volgens De Juf. 

Maar wat helemaal Moet gebeuren is sowieso Met Spoed naar de huisarts gaan, want Uk heeft een moedervlek en daar Moet Met Spoed naar gekeken worden door een dermatoloog. Maar eerst langs de huisarts, want die Moet het briefje voor de dermatoloog schrijven. Nu ben ik natuurlijk niet achterlijk, en heeft mijn huisarts dat vlekje een jaar geleden al uitgebreid bestudeerd want voor dit soort zaken stap ik direct naar de huisarts, en zekers niet naar de Concentratie-Bureau-Mutsen. Maar er Moet nog een keer naar gekeken worden. Met Spoed.

Dus melde ik me Met Spoed bij de nieuwe huisarts-assistente (want ik ben een braaf meisje, en neem de woorden Met Spoed, uitgesproken door een arts, toch redelijk serieus) En de nieuwe assistente weet van wanten. De hele praktijk is omgegooid. Nieuwe regels. Geen uitloop meer. En niet meer tussen de bedrijven door een patiënt laten binnen glippen. Zelfs niet Met Spoed. En een ondertussen rood aangelopen poep-persende Uk. Dus op het fietske weer naar huis, terwijl Uk heftig haar best deed om een bal ontlasting uit haar lijfje te werken. Eenmaal thuis kreeg ik de melding: "Mama, ikke bloemetjes in broek gemaakt..." Het teken dat het met die verstopping wel mee valt. 

En met een schone dochter, wacht ik nu totdat het tijd is om me Met Spoed te melden bij de huisarts. Wedden dat ook de rest van het Spoedgevalletje wel mee valt!!!!

Nice 2!!

Het valt allemaal wel mee hoor Dames, met die lichamelijke mankementen van mij!! Vorig blogje was nog maar het topje van de ijsberg *gniffelgnuif*. Natuurlijk is het niet altijd even leuk, en hebben er aardig wat poep-in-de-broek-momentjes bij gezeten. Toch vind ik het noodzakelijk er het positieve van in in te zien, en alles met een een flink portie humor te beleven. Mèn...anders had ik allang het loodje gelegd! Ik heb echter wel een verzoekje naar boven gestuurd: Om a.u.b. de laatste 40 jaar van mijn leven wat minder hectisch te laten verlopen. Ik wacht op antwoord....

Maar goed, ik heb vandaag spontaan een halve kindloze dag, die ik tot nu heb gevuld met shoppen voor Ukkies wintergarderobe. Iets meer uitgegeven dan geplanned, maar Uk zal al een groot deel van de koude maanden door kunnen komen. De rest van de dag zal gevuld zijn met wat tijd voor me, myself and I. Eventjes bijtanken, (=een middagdutje doen) want Uk heeft weer last van nachtbraken en mijn beruchte wallen hangen zo ongeveer op mijn knieën.

Maar nu eerst: Een kopske koffie!!!!

Bloemetjespoep en Lijstjes

Uk zit weer "in een fase"... Het is de periode die tussen de complete zinnelijkheid en ongelukjes in zit. De toiletpot is reuze interessant, toiletpapier is geweldig speelgoed en haar poep-luiers ruiken naar bloemetjes. Althans, dat beweert ze zelf. Bij iedere verschoning vraagt ze met een blik vol verwachting of er blommen in haar luier verscholen zitten. Nee is geen optie, dus krijgt ze (waarschijnlijk oneducatief) te horen dat er roosjes in zitten en mag ik met een zaligmakend gezicht een keertje extra ruiken. Verder is mijn dochter een gezelschapsdier en een enorme flapuit. Hoe meer mensen, hoe meer vreugde om het dagelijks leven mee te delen. Te pas en te onpas komt ze gezellig haar dosis aandacht opeisen. Ook als Moeder de Gans op de pot zit. En blijkbaar riekt mijn productie niet naar bloemetjes...Nee...Mama "Bah...Tinken!!" En dat fenomeen moet gedeeld worden met de hele wereld. Zelfs met kassa-juf van de AH en de 20-jarige buurman.... (akkefietje van gisterenavond....)

 (En Joeltje....is het wat voor jouw menneke...????)

Heb mezelf gisterenavond ook maar eens bezig gehouden met het maken van lijstjes. Het helpt me orde in de chaos te scheppen, en geeft me een steuntje in de rug. Dus, nieuw budget opgesteld, weekmenu ligt klaar, thing-to-do-lijst, ideeën-lijst, opruimlijst, schoonmaaklijst, boodschappenlijst, dieetlijst....U kunt het zo gek niet bedenken, of ik heb een lijst klaar liggen. Ook de agenda bijgewerkt, en een wat-wil-ik-nu-precies-lijst klaar gemaakt. Op die agenda staat a.s. maandag een bezoek aan de tandarts (wederopbouw afgebroken kies) Dus Henriëtte, als ik dinsdag lach als een boer met kiespijn, dan is dat waarschijnlijk ook zo;-) Hiervoor alvast mijn excuses....

En in het kader van de psycho-motorische ontwikkeling van Ukkepuk, gaan we vanochtend deelnemen aan twee proeflessen: PeuterMuziek, en PeuterDans.... Bij beide is de aanwezigheid van de ouders vereist. Dat zijn dus twee vliegen in één klap....Ik stel als eerste choreografie voor.... Single Ladies!!!!!!

Huishouden van Jan Steen

Een kleurig tafereeltje op dit moment hier in huis:

KinderKunst: Uk produceert op dit moment minstens 4 tekeningen per minuut (en ik heb ze allemaal bewonderd, opgehangen en uiteraard Uk geloofd om haar gevoel voor symmetrie)

KinderPoep: Uk produceert minstens 4 extreem stinkende, ranzige, gore poepluiers per dag. Het schatje heeft soms wat last van obstipatie, maar maakt dat weer goed door één keer in de zoveel tijd de ene poepbroek na de andere te creëren. (en ik jubel natuurlijk iedere keer wanneer ze aangeeft stront aan de kont te hebben, in de hoop dat dit het zinnelijkheids-proces stimuleert)

KleuterPubertijd: Een aantal keer per dag, word ik (en de buren) getrakteerd op een Zeer Dramatische Scène. Hoewel Uk zich zeer goed begrijpbaar kan maken in rustige toestand, is er op het moment dat ze de kolder in d'r kop heeft, geen land mee te bezeilen. Het liefst presteert ze het op de (buiten)draaitrap stil te gaan staan/liggen/hangen en iets ondefinieerbaars op te eisen. Wat weet ik niet. En jammer genoeg kan ik haar niet laten liggen en mijn reet omdraaien vanwege de gevaarlijke situatie.

KinderRotzooi: Pulk ik een sticker van de koelkast, heeft Uk alweer een glas siroop om gegooid. Dweil ik de siroop op, heeft ze het kattenvoer te pakken. Red ik de het voer van de katten, doet Uk haar best in het wasmasjien te klimmen. En dat de hele dag door... als ze wakker is. Als ze slaapt, kak ik ook in. Menschen, ik ben er bijna veertig!!!

KinderKleding: We zitten nu op zo'n 4 verschoningen per dag. Denk daarbij aan: KinderPoep, TekenKunst en SiroopGlazen.

Kinder-Wil-Is-Wet: "Ikke NU spelen" - "Ikke Nu kroelen" - "Ikke NU drinken" - "Ikke NU koekie" - "Ikke NU buiten"..........

Krijg ik zojuist een telefoontje van mijn Zusje. Terwijl ik bezig ben met: Uk aan tafel te houden, de gemorste melk af te doen, de logeer-hond van de op de grond geflikkerde etensresten weg te houden, een pan met pasta af probeer te gieten, Uk weer te vangen en bestraffend toe te spreken, de katten van tafel af te jagen vanwege de gemorste melk, een gierende Uk weer te pakken, de hond in de gang te stoppen samen met de katten, de saus door de pasta te roeren en Uk weer......
Enfin, ik vertelde Zusje dat ik haar later wel terug zou bellen omdat ik het nogal druk had.
Haar respons: "Druk? Jij? Waarmee dan?"...............................................................................

Uit m'n dippie..

"Ikke wakkuuuhhh" roept kleine Uk zodra ze haar oogjes open doet, tijdens het kraaien van de haan. En dan ben ik dus ook 'wakkuuuhhh'. Fris en fruitig vandaag. Mijn excuses voor mijn afwezigheid, maar ik was erg druk met mijzelf ernstig zielllluuggg te voelen. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Vervelende familie, verdriet om mijn buddie en een toenemend gevoel van niet lekker in mijn vel zitten. Dus heb ik gisteren toegegeven aan een gigantische schranspartij, inclusief een pak chocolade-koekjes, zakken chips en wafels met slagroom uit een spuitbus. Heb zitten grienen bij 'Some Sad Songs'. Maar goed, ik ben erg goed getraind in het mijzelf trappen onder de kont te geven, en dat heb ik dan ook gedaan. De innerlijke computer is ge-reset, alle negatieve gedachten zijn met de wind weggewaaid en vrolijk gaan we weer verder waar we gebleven waren....

Bedankt voor alle lieve berichtjes (knuf Ida!!!).... Tja, het 'verliezen' van mijn maatje doet pijn. Het voelt verdomme als liefdesverdriet, maar dan met tranen over 'hoe-het-zou-kunnen-zijn' in plaats van tranen over 'hoe-het-was'. Ik geloof dat dat ene vonkje nooit is over geslagen uit angst datgene kwijt te raken wat onze vriendschap zo speciaal maakt. We hebben zelfs gesproken over samenwonen! Maar we zijn allebei gruwelijk romantisch, we hebben altijd gehoopt onze Grote Liefde te ontmoeten... Ik ben zielsgelukkig dat zijn ogen nu eindelijk stralen, ook al houdt dat in dat ik een stukje van hem kwijt zal raken. Tja..ik zie ons niet uitgebreid ons sex-leven (of het gebrek daar aan) bespreken met zijn vriendin erbij! Ik kan nooit meer, met enig goed fatsoen, op zijn schoot springen voor een Big Hug. We zijn een inhaalslag aan het maken. Het lijkt alsof de laatste onuitgesproken zaken in een rap tempo per sms moeten worden uitgewisseld. Ik wil dat hij ervoor gaat, al heb ik zo mijn twijfels (Is het afgunst? Of vrouwelijk instinct?) Maar ja, nog 10 dagen, en mijn G. wordt een eerbaar man!!

Voor wat betreft mijn Happy Family...wel, ze zijn in mijn ogen nog allemaal flink gestoord. Pappie-lief schijnt over een week of twee zijn kinders uit verschillende relaties bij elkaar te willen brengen voor een gezellig etentje. Whoehahahah!!! Mag ik effe in m'n broek pissen!!! Niet voor het samenzijn met mijn broeders en zusters hoor! Nee, het zijn de verschillende moeders waar Pa's nageslacht uit voort zijn gekomen! De meesten kunnen elkaars bloed wel drinken... Ik zie ze nu niet 'gezellieeee' met z'n allen rond de tafel zitten, te genieten van een chique etentje!! (Enne Floor...Mijn Pa doet een ook een Hummer!!!!!) Dit geweldig goede plan, heeft zo zijn weerslag op andere familie-leden. Met name Zusje zweet nu al hele peentjes. En onze moeder heeft al baldadig geroepen dat zij er ook wel bij wilt zijn. Zij heeft tenslotte de oudste rechten, vindt ze....!!!! Kortom, hilarisch telefoon-verkeer tussen Ex-en, Pa en gebroeders/ gezusters. En wie mag het allemaal regelen (lees: Wie is de idioot die zich in deze positie heeft gemanoeuvreerd vanwege haar 'open instelling') Juist, ikke...... Leest U over een week of twee in de krant: "Cat-fight uitgebroken in chique Brabantse tent", dan weet U al dat ik erbij was en mezelf een hernia heb gelachen!

Ukkie gaat als een twee-jarige speer door het leven. Wat moet de wereld toch prachtig mooi zijn op de ooghoogte van een dreumes!! Alles is een uitdaging waaraan getrokken moet worden, op gesprongen moet worden, ontdekt moet worden. Niets is veilig. Een wandelingetje van 10 minuten, loopt uit op een uur durende ontdekkingsreis. De stoeptegels moeten geteld worden. De grassprietjes moeten bestudeerd worden. De kleuren van de geparkeerde auto's moeten benoemd worden. En alles vergezeld met een lach en veel gezang. Iedere onschuldige voorbijganger krijgt een: "Hallllloooo" naar zijn donder gesmeten, en krijgt Uk niet snel genoeg een groet terug, dan heb je de poppen aan het dansen!! Parmant stapt ze op het slachtoffer af, trekt deze aan zijn of haar broek, en zegt (met een zeer geïrriteerd stemmetje) : "Heeej... Halllloooohoooo!!!!!" Duidelijke taal toch? Ook Uk kan niet tegen onbeschoftheid! (Heeft ze van papa hoor!!!)

Op het kinderdagverblijf krijg ik alleen maar lovende woorden over de ontwikkeling van Ukkepuk, en dan ben ik natuurlijk zo trots als een pauw zoals het een moederkloek betaamt. (Mag ook wel, dat is het recht dat je verwerft als moeder na 9 maanden zwangerschap en bijbehorende bevalling en alle rompslomp daarna) Vol trots kijk ik hoe mijn dochter de speeltuin terroriseert met haar 'Ikke doen!!!'. Geen angst voor knullen die twee koppen groter, en vijf jaar ouder zijn. Ze duwt ze uit (haar) weg, en beklimt vrolijk ieder attribuut. Om 's avonds 'Ikke kleine baby' te spelen. Dan is het eventjes knuffeltijd, maar vooral bedtijd.

Zo, nu eventjes bij-lezen en dan aan de slag op wat belooft, een zeer natte vrijdag te worden!!!

Ironie van het Leven

Gisteren werd er een luchtmacht-meneer, met alle bijbehorende militaire egards naar zijn rang, begraven. De dienst vond plaats in de Grote Kerk. En man van vriendin stond wacht. Ben dus neergestreken op een terrasje om te wachten op vriendin J. (man wacht = wij stad) En het werd later dan afgesproken, dus een belletje richting vriendin. Tja, die lag nog te ronken in haar bed. Terug naar huis was geen optie want Uk wilde 'Papa' zien. (Ja, Beste Menschen, aangezien biologische Pa zijn hoofd één keer per maand laat zien, is Uk zo slim om ieder aanwezig manspersoon als een nieuwe papa te adopteren.)

Op zich was het een vreemde ervaring. Aan de ene kant stond een lijkwagen, en bij het gemeentehuis een trouwauto. Treuren om verlies, en geluk over een nieuwe levensfase op nog geen 100 meter afstand. Ironie van het Leven....

De toegangswegen werden afgesloten, Politie, Koninklijke Marechaussee aanwezig. Erehaag op wacht bij de ingang van de Kerk, 8 man sterk aan dragers...en het op De Grote Markt werd het stil.... Echt heel stil. Een kippenvel-momentje. Een mooie stilte. Een stilte uit respect. En je kon een speld horen vallen...

Totdat Uk het op haar heupen kreeg.... Toen schalde er knoer-kei-hard over het plein:

"PAAAAAPPPPPPPAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!"

Alle hoofden (en dat waren er toch aardig wat!) draaiden zich richting Uk. Begrijpt U hoe ik mij voelde??? Mijn hoofd plofte zowat uit elkaar. Schaamrood naar de kaken. En Uk was zich van geen kwaad bewust. Als klap op de vuurpijl maakte ze een militair salut. (Duh...zo stonden al die mannen er ook bij!!) En dat leverde boel veuls 'Aaaahhh's en 'Oooooh's' op. En ja, toen ik ik niets anders doen dan (in stilte) glimlachen.....

De Wondere Wereld van Uk

Het is een feit: Kleine Kinderen worden groot in een veuls te rap tempo, en ik heb Uk ter lopende bevestiging. Lag ze twee jaar geleden nog vredig aan mijn borst, nu is alles "Ikke doen!!!" Ze is het besef van de wereld om zich heen aan het ontwikkelen. Er moet opgelet worden op wat er gezegd wordt, want tegenwoordig komt er met regelmaat een gevatte opmerking uit de PeuterPuber-hoek. Ze beseft verrekte goed over wie er gepraat wordt en wat er gezegd wordt! Ze is een blond mini-kopiëer-apparaat dat de wereld stilletjes bestudeerd, om vervolgens exact dezelfde actie uit te voeren. Zo betrap ik haar regelmatig met mijn bh (het eerste kledingstuk dat ik uit doe bij thuiskomst en nonchalant ergens neer gooi) of schoenen met hak waar ze zich verbazingwekkend goed mee uit de voeten weet te maken. Het eigen willetje beleeft hoogtijden in deze fase, NIET Nijntje met de koe, maar Nijntje is jarig!!! (Begrijp je dat dan niet Mama!!) Nou nee, soms begrijp ik het niet helemaal, de verbale capaciteiten zijn nog niet optimaal.
En ze is druk....druk met het ontdekken van de wereld. Actie - Reacties uitproberen. Geen knopje is meer veilig, want griebels, wat is het leuk te ontdekken wat er gebeurt als er vele malen op dat knopje wordt gedrukt! En natuurlijk moeten mama's "knopjes" ook worden getoetst, want ja, zeg nou zelf, wat is er nu leuker dan te kijken hoe ver je kunt gaan voordat mama ontploft!!
Iedere dag is een ontdekkingsreis, en ik mag met haar mee. Nieuwe woorden, nieuwe associaties, nieuwe acties. Het is een privilege door de knieën te gaan en de wereld door haar ogen te mogen bekijken. En terwijl ik de wereld op Uk-hoogte maar erg eng en groot vind met mijn volwassen brein, zo huppelt Ukkie vol vertrouwen door het leven. En de angst slaat om mijn hart. In een flits heb ik het besef van alle pijn, verdriet, angst waar ze zich nog doorheen zal moeten worstelen. En als moeder zou ik haar dat willen besparen.
Maar voorlopig ben ik blij met momenten zoals deze.... Met z'n tweetjes liggend en kroelend op de bank op een vroege zaterdagochtend, tv-kijkend...."NEEEEEJJJ NIET Nijntje Mama....Ernie en Bert!!!!!"

Het is besmettelijk!!!

Huize Steen.....Uw 2-jarige heeft mijn bijna-2-jarige aangestoken met het potjes virus!!!

Kinder Kapriolen

Al fladderend in blogland stuit ik regelmatig op leuke, gezellige verhalen van mede-moeder-bloggers en hun koters. En natuurlijk voel ik me dan geroepen ook het wel en wee van mijn uk ten toon te stellen. Want ook ik ben een trotse, liefhebbende, attente, goed voorbereide mamma.

Maar voordat ik van wal steek, vraag ik bevestiging van alle andere mama's: Zijn jullie kindertjes ook zo "lief" en "probleemloos" wanneer ze een dagje bij tantes, oma's of opvang verblijven?? Ik haal mijn ukkepuk op bij deze of gene, en ik krijg steevast aan te horen dat ze "zóóóó lief" is geweest. Het slapen was "géééén probleem". Om een of andere reden is ze bij mij thuis niet altijd even lief, haalt ze nachten door (een student kan er jaloers op zijn) en heb ik minstens één keer in de week zin haar achter het behang te plakken. Nu weet ik dat dát niet educatief verantwoord is, maar de neiging is aanwezig! Heb ik een kleine Dr. Jekyll and Mr. Hyde op de wereld gezet? Heeft mijn kleine uk een gecompliceerde meerdere persoonlijkheids-stoornis ontwikkeld? Of is het een voor mij tikje jaloezie met een snufje onzekerheid?

Terwijl mensen uit mijn omgeving zich verbazen over het ritme waarmee de wallen onder mijn ogen toenemen, blijf ik volhouden dat mijn engeltje zo'n makkelijk kind is. Als juf me verteld hoe ontzettend lief mijn hartje is, hoop ik stiekem dat ik haar een dagje in kan huren bij mij thuis, zodat ik ook-eens-wat-kan-doen.

Nu heeft zusje aangeboden mijn kleine schatje dit weekend mee te nemen naar zee. Na wat twijfels (voor de vorm), heb ik (vrij snel) toegehapt. Tja, ze mocht zich eens bedenken!! Aankomend weekend stuur ik uk dus, zonder schuldgevoel, een weekendje uit logeren. Visioenen van een opgeruimd zomers balkon, ongelezen boeken en stilte vullen mijn geest. Ik tel dagen, uren, minuten af. De logeertas met knuffels, regenlaarzen (you never know)en huisraad staat al klaar. De ideeënlijst neemt toe, zo ook de euforie.

Maar ons kent ons..........

Zaterdag hang ik waarschijnlijk 20 keer aan de telefoon om te kijken of alles goed verloopt. De zaterdag zal gevuld zijn met het rondstruinen met mijn ziel onder mijn arm. Boeken blijven liggen waar ze al maanden liggen, het balkon ondergaat geen metamorfose en uit ellende zet ik maar een cd-tje van K3 op. Ik weet nu al dat er van uitslapen niets terecht komt, en verbaas ik me om 6 uur op zondagochtend over het feit dat het zo eng stil is in huis. Na een slechte nacht, nog eens 20 telefoontjes en onuitgeslapen, tel ik weer af....maar nu de uren en minuten tot ze thuis de boel weer op stelten kan zetten. Krijg ik weer te horen dat uk zóóóóó lief is geweest. En kan ik me weer afvragen wat ik nu exact verkeerd doe. Maar zo hoort het ook. Hè, ik zal blij zijn als het weekend voorbij is.......

WC-pot

Ik kan het niet genoeg benadrukken: Ik ben dol op mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden. (Dit voordat ik overstelpt ga worden met haat-mail) Bepaalde zaken die ik zelf niet zo één-twee-drie begrijp, schuif ik graag af als incapiciteit van anderen met de nodige ironie.

Zo mijn bloedeigen dochter. Terwijl ik bezig ben met mijn huishoudelijke taken, huppelt dochtertjelief achter mij aan, een of andere onbegrijpelijke peutertaal uitkraaiend. Gezellig familie tafereeltje, moeder met zwabber, dochter met stofdoek en op de achtergrond K3, een echt kodak-momentje. Glimlachend trek ik door de gang, richting badkamer naar de huiskamer. En daar, ergens tussen de badkamer en huiskamer, ging het mis. Terwijl ik nog steeds in hogere sferen de zwabber alle hoeken van de kamer laat zien, wordt het stil. En ik, die mijn zwabbertaak erg serieus neem, neem die stilte niet bewust waar. Dan dringt het tot mij door....STILTE!!! Een levensgevaarlijk teken voor degenen die in het trotse bezit zijn van een peuterpuber. Kabaal is goed, stilte is slecht. En het was echt eng stil!! Gelukkig is mijn appartementje niet groot en stond ik in een mum van tijd in de badkamer, alwaar ik uk ondersteboven aantrof in de (schone) wc-pot.

Tja, en dan ga ik mezelf dus bepaalde dingen afvragen. Was dit een actie die gedreven werd door een beperkte peutergeest? Wat is de peuterlogica die hier achter steekt? Waarom duik je in hemelsnaam met je hoofd de wc-pot in als net-nog-geen twee-jarige?

Wel, ik denk het antwoord te hebben gevonden. Ben terug in de tijd gegaan en heb alles herbeleefd als peuter:

Mammasè..Mammasà..Mamma.....poesse, poesse, poesse (=poetsen) mooj, mooj, moooooooj (=mooi)....Hanjes daaje daaje daaje (=handjes draaien) ooohhhhhhhhh mmmmoooj (= ontdekking wc-pot)......poesse....mooj
En toen: O Ooooohhh (wat zoveel betekend als het volwassen shit)

Nu volgt een stukje vrije interpretatie: peuter poetst mooie wc-pot - peuter laat doek vallen in wc-pot - peuter wilt poetsdoek pakken - peuter flikkert in de pot.

Als bewijs voor bovenstaande theorie vis ik een kleddernatte stofdoek uit eerder genoemde wc-pot.


Ja.....en als je het zo bekijkt klopt het hele verhaal als een koe! Geen speld tussen te krijgen! Actie, reactie!

Ik kan wederom opgelucht adem halen. Met de logica van uk is niets mis!! Het ligt aan mijn eigen onderontwikkeld inlevingsvermogen! Logisch toch....!!

Vla

Ik ben een groot voorstander van een opvoeding waarin een kind zich zintuiglijk mag uiten en kan experimenteren. Er wordt hier dan ook wat afgekliedert met klei, verf en andere frutselspulletjes. Deze opvoedkundige keuze keert zich met regelmaat tegen mij.

Met een bezoekje aan net geopereerde opa in het vooruitzicht, heb ik ukkie braaf onder de douche gegooid, weerbarstige haartjes d.m.v. een grootverpakking gel in bedwang gekregen en haar "opa-jurkje" aangetrokken. Het juffrouwtje wilde graag nog een bakje vla (asseblieeefff????) voor vertrek, en wie ben ik om dat te weigeren als dat met zo veel beleefdheid gevraagd wordt.
Ik dacht slim te zijn, en van de vrije 5 minuten gebruik te maken om een paar luiers in een tas te knikkeren, een extra tut te pakken en een borstel door mijn haar te halen. Ik bedoel, dat kost nog géén 5 minuten.
Dom van mij.....
In die korte tijd (en ik zweer het...het waren hooguit 3 minuutjes!!) heeft puk het voor elkaar gekregen:

A) zich helemaal uit te kleden
B) haar super vastgeplakte haar uit haar elastiekjes te trekken
C) het mini-bakje vanille vla uit te smeren over buik, hoofd, haar, benen...uhhh...helemaal...
D) ook het interieur te voorzien van een vanille-coating

Mijn dochter bezit onverklaarbare superpeuter-krachten. Doe het maar eens na!!!

Ukkepuk's verklaring: 'Kijk mama, crème...!!!!'