Divina Commedia

Zo nu en dan laten ze hun vlijmscherpe tanden weer zien, de monsters uit het verleden. Ze bijten zich vast wanneer ik slaap, en lijken niet los te willen laten. Ze brengen Hel en Verdoemenis. Soms reëel als het leven zelf. Soms onvatbaar als een vleugje wind. Een reisje in Dante's Hel, en het retourtje naar boven duurt onnoemelijk lang.
Zelfs in mijn dromen vecht ik, al weet ik dat het een verloren gevecht is. Mijn onderbewustzijn houdt zich vast aan het laatste redmiddel: Hoop.
Zwarter dan zwart. Heter dan heet. Dieper dan diep. Een wenteltrap naar beneden, en in iedere nis zit een herinnering, klaar om aan te vallen. Er is geen weg naar boven. De enige optie is dieper gaan. En ik wil naar boven!
Langzaam zie ik mijzelf de strijd verliezen. Vanaf een afstandje zou ik willen schreeuwen: "Stop het vechten! Het leidt je nog dieper naar beneden!" Maar die woorden blijven geluidloos.
Maar ik zal blijven vechten, en geen middel schuwen! De kracht raakt op, en de monsters zijn met met velen. Ze vallen niet tegelijkertijd aan. Ze zijn slim, deze creaturen. Één voor één tarten ze mijn geest.
Verleden en heden. Woede. Pijn. Verdriet. Maar vooral dat ondraaglijke gevoel van machteloosheid. Geen controle meer. Wanhopig zoek ik naar een uitweg. Loop tegen muren. Doorbreek ieder obstakel, tegen beter weten in. En raak uitgeput.

Dan lukt het me eruit te komen. Bewustzijn overwint het onderbewustzijn. Het is schemerig. In de verte fluiten de eerste vogels.
Er is geen gevoel van verlichting, want ook wakker, draag ik de nachtmerries met me mee. Ze zitten goed verborgen, en ik kan ze de baas. Ik weet dat dit onbestemde gevoel mijn dag zal vergezellen. Een grote lach op mijn gezicht, en niemand die het merkt.
Van binnen kijk ik uit naar een nieuwe nacht. Klinkt misschien vreemd, maar ik weet dat ik vandaag weer een stukje sterker zal worden. Kom maar op vannacht! Ik vecht door! En ik zal blijven knokken totdat het laatste demoon verslagen is!

 Ogni tanto si mostrano i denti affilati; I mostri del passato. Essi mordano quando dormo, e non sembrano di voler mollare. Portano solo all’Inferno e Dannazione. A volte reale come la vita stessa. A volte sfuggente come un soffio di vento. Un viaggio nell’Inforno di Dante, ed viaggio di ritorno sembra infinitamente lungo.
Anche nei miei sogni combatto, pur sapendo che è una battaglia persa. Il mio subconscio si aggrappa all’unica via di salvezza: La Speranza. Non c’è nero più nero. Non c’è caldo più caldo. Non c’è una profondità più profonda. Una scala a chiocciola che scende giù, e da ogni nicchia mi aspetta una memoria pronta ad attaccarmi. Non c’è una salita. L’unica opzione è la discesa. Ed io voglio andare in su! Lentamente mi vedo perdere la battaglia. Da lontano vorrei gridare: “Smetti di combattere!” “Ti porterà soltanto più giù!” Ma quelle parole rimangono in silenzio. E continuo a combattere, nessun mezzo rimarrà inutilizzato. La forza mi si sta esaurendo, ed i mostri sono tanti. Non attaccano contemporaneamente. Sono intelligenti queste creature. Uno ad uno sfidano la mia anima. Passato e presente. Rabbia. Dolore. Tristezza. Ma soprattutto quella sensazione di impotenza insopportabile. Perdo il controllo. Cerco disperatamente la via d’uscita. Batto contro i muri. Rompo qualsiasi ostacolo possibile pur sapendo che è a causa persa. Pian piano rimango esaurita.

Poi mi riesce ad uscirne. La consapevolezza supera l’inconscio. Sorge il sole. In lontananza seno il canto dei uccelli. Non vi è alcun sentimento di sollievo, perché anche da sveglia porto con me gl’incubi. Sono ben nascosti dentro di me, e riesco a dominarli. So che questa strana sensazione mi accompagnerà per quel che resta dalla mia giornata. Metto un gran sorriso sul mio volto, e nessun lo noterà. Non vedo l’ora che arriva un’altra notte. Può sembrare strano, ma so che oggi sarò più forte. Venite pure stanotte! Io continuerò a combattere! E la lotta va avanti affinché non è combattuto l’ultimo dei demoni!