Kinder Kapriolen

Al fladderend in blogland stuit ik regelmatig op leuke, gezellige verhalen van mede-moeder-bloggers en hun koters. En natuurlijk voel ik me dan geroepen ook het wel en wee van mijn uk ten toon te stellen. Want ook ik ben een trotse, liefhebbende, attente, goed voorbereide mamma.

Maar voordat ik van wal steek, vraag ik bevestiging van alle andere mama's: Zijn jullie kindertjes ook zo "lief" en "probleemloos" wanneer ze een dagje bij tantes, oma's of opvang verblijven?? Ik haal mijn ukkepuk op bij deze of gene, en ik krijg steevast aan te horen dat ze "zóóóó lief" is geweest. Het slapen was "géééén probleem". Om een of andere reden is ze bij mij thuis niet altijd even lief, haalt ze nachten door (een student kan er jaloers op zijn) en heb ik minstens één keer in de week zin haar achter het behang te plakken. Nu weet ik dat dát niet educatief verantwoord is, maar de neiging is aanwezig! Heb ik een kleine Dr. Jekyll and Mr. Hyde op de wereld gezet? Heeft mijn kleine uk een gecompliceerde meerdere persoonlijkheids-stoornis ontwikkeld? Of is het een voor mij tikje jaloezie met een snufje onzekerheid?

Terwijl mensen uit mijn omgeving zich verbazen over het ritme waarmee de wallen onder mijn ogen toenemen, blijf ik volhouden dat mijn engeltje zo'n makkelijk kind is. Als juf me verteld hoe ontzettend lief mijn hartje is, hoop ik stiekem dat ik haar een dagje in kan huren bij mij thuis, zodat ik ook-eens-wat-kan-doen.

Nu heeft zusje aangeboden mijn kleine schatje dit weekend mee te nemen naar zee. Na wat twijfels (voor de vorm), heb ik (vrij snel) toegehapt. Tja, ze mocht zich eens bedenken!! Aankomend weekend stuur ik uk dus, zonder schuldgevoel, een weekendje uit logeren. Visioenen van een opgeruimd zomers balkon, ongelezen boeken en stilte vullen mijn geest. Ik tel dagen, uren, minuten af. De logeertas met knuffels, regenlaarzen (you never know)en huisraad staat al klaar. De ideeënlijst neemt toe, zo ook de euforie.

Maar ons kent ons..........

Zaterdag hang ik waarschijnlijk 20 keer aan de telefoon om te kijken of alles goed verloopt. De zaterdag zal gevuld zijn met het rondstruinen met mijn ziel onder mijn arm. Boeken blijven liggen waar ze al maanden liggen, het balkon ondergaat geen metamorfose en uit ellende zet ik maar een cd-tje van K3 op. Ik weet nu al dat er van uitslapen niets terecht komt, en verbaas ik me om 6 uur op zondagochtend over het feit dat het zo eng stil is in huis. Na een slechte nacht, nog eens 20 telefoontjes en onuitgeslapen, tel ik weer af....maar nu de uren en minuten tot ze thuis de boel weer op stelten kan zetten. Krijg ik weer te horen dat uk zóóóóó lief is geweest. En kan ik me weer afvragen wat ik nu exact verkeerd doe. Maar zo hoort het ook. Hè, ik zal blij zijn als het weekend voorbij is.......