Single Mom

Ok, ik ben dus een Single Mom. Zeker geen bewuste keuze geweest, maar wel een goede keuze, want aan het Single zijn kleven aardig wat voordelen.
Zo kan ik al oerkreten slakend mijn bikinilijn bewerken met mijn epileerdinges, zonder dat ik hoef te pretenderen dat de pijngrens van de vrouw vele male hoger ligt dan die van het mannelijke geslacht. Da's een voordeel. Ik kan ongegeneerd in mijn slobber-joggingbroek mijn eeltknobbels verwijderen zonder rekening te hoeven houden met afkeurende blikken van de heren. Ook da's een voordeel. Ook kan ik, in diezelfde joggingbroek, een hele zondag alle afleveringen van Friends bekijken (en in een scheur liggen), zonder dat er getwijfeld wordt aan mijn geestelijke capaciteiten door een partner. Zeker ook een voordeel. Deze zomer zal mijn huiskamer vrijgewaard blijven van in de oranje geklede, bierzuipende, stinkende, infantielgedragende mannen-beesten tijdens het WK. Ook dit beschouw ik als een enorm voordeel.
Voor alle duidelijkheid: Ik ben dol op mannen! Het zijn prachtige, onvatbare wezens die echt hun nut wel hebben op deze aardkloot. Ze zijn bijvoorbeeld erg handig in het wegbrengen van overvolle vuilniszakken. Of het hanteren van de boormachine. Of het vloekend in elkaar flansen van een I.KEA-kast. En nu heb ik het alleen nog maar over het praktische gedeelte van het in het bezit zijn van een man.
Ik stel mannelijk gezelschap dan ook erg op prijs. Ik kan uren, maanden, jaren besteden aan het bestuderen van hun gedachtegang, en er nog steeds niets van begrijpen. Ik mag ook graag wat mannelijk schoon zien of ermee gezien worden. Ik kan dus wel stellen dat ik geen mannen-hater ben, ik moet alleen niet zo'n exemplaar in huis hebben op dit moment van mijn leven. Omdat ik me bewust ben van mijn eigen zwaktes, probeer ik dan ook zo veel mogelijk mannelijke verleidingen te vermijden. Niet zo heel erg moeilijk als het leven voornamelijk draait om het opgroeien van een kleine Uk. Ik bedoel, poepluiers, kinderopvang of chronisch slaaptekort zijn niet de ideale lokmiddelen voor een man.
Maar....zo'n paar keer per jaar kriebelt het. Dan word ik vatbaar voor verliefde stelletjes die samen aan een ijsje likken. Dan krijg ik tranen in mijn ogen bij het zien van een bejaard stelletje dat hand in hand op het bankje in het park zit. Kortom, dan kriebelt het. Dan is de herhaling van de zoveelste aflevering van Friends opeens niet meer zo grappig, omdat er niemand is om lepeltje-lepeltje tegenaan te liggen. De natuur roept. De hormonen spelen op. En de lente heeft zijn intrede gedaan.
Het kriebelt dus.......