Meteo-blues en spontane ontploffingen

Hebben jullie me horen vloeken vanuit het Brabantse vanochtend? Zo niet, dan had ik toch iets harder mijn best moeten doen! Allereerst werkt het weer wederom niet mee. Bij het zien van de eerste regendruppels vroeg in de morgen, zonk de moed me al in de schoenen. Alle zonne-energie opgeslagen in de laatste dagen, verdween als de spreekwoordelijke sneeuw voor de zon (zéér vreemde metafoor) De goede voornemens werden weggespoeld met het douchewater, de 'things-to-do-list' blijft nog een dagje liggen waar-ie ligt. Met het verkeerde been uit bed gestapt? PMS? Meteo-blues? Ik weet het niet! Maar ik ben chagrijnig. En geloof me, als ik chagrijnig ben, dan wil je niet bij me in de buurt zijn. Steevast kruisen er op zo'n dag toch en passant een lading mensen mijn pad die beter een andere weg hadden kunnen kiezen om te bewandelen. Die verdeel ik in twee groepen:

- Zij die er niets aan kunnen doen: incapabele kassa-juffen, suffe voetgangers met kleine k..hondjes (met truitje aan.), vijfbreed fietsende hangjeugd, enquette-meneren die me tot 4 keer toe aanspreken. De mensen die ik buiten de deur tref omdat ik die deur nu eenmaal uit moet.

- Zij die de ellende opzoeken oftewel, eigen-bult-dikke-schuld-mensen: jehova-getuigen, deur-aan-deur-verkopers, de man van de meterstanden, met als hoogtepunt: het mannetje van de woonstichting. Mensen die bewust op het verkeerde moment aanbellen aan mijn voordeur, op de meest ondenkbare, onmogelijke tijdstippen. 

En inderdaad, deze keer was het de beurt aan het mannetje van de woonstichting! Dat belt zomaar aan op het moment dat mijn uk een middagtukkie doet, en ik haar voorbeeld volgende in een poging van humeur te veranderen. Blijkbaar rende ik niet snel genoeg naar de voordeur, want hij leek wel aan de bel vastgeplakt te zitten. Kijk, daar word ik dus niet vrolijker van. Vooral niet omdat Ukkie uit haar slaapje werd gehaald, en mijn dochter lijkt op mij en dus ook last had van de meteo-blues. Ik vroeg dus beleefd om een momentje om de kleine uit haar bedje te vissen, en wilde de deur dicht doen. (Sorry, ik laat niet zomaar iemand mijn heiligdom betreden) En nu heb je het....Hij zette zijn voet tussen de deur!!! Ik bedoel, en meen het echt, die vent zette zijn poot tussen mijn voordeur!!! Dames, dan reageer ik dus instinctief hè... en niet erg subtiel vrees ik. Ik heb nl. een fantastische weerbaarheids-training gehad, bij een fantastische meneer, en dat zit er dus nog fantastisch ingebakken. Ik hoorde het mannetje nog wel AUW roepen toen ik al vloekend en tierend de slaapkamer indook. Uk even op de bank gezet met een (oneducatief) zakkie chips, en toen weer ziedend naar de voordeur getogen. Het mannetje stond er nog steeds, en keek erg beduusd moet ik zeggen. Het overkomt 'm natuurlijk ook niet dagelijks aangevallen te worden door een (bijna) veertig-jarige, onopgemaakte vrouw in een slobber joggingbroek zonder beha (oeps). Toen ik na zo'n minuutje of tien uitgeraasd was, bleek ook nog eens dat-ie helemaal niet bij mij moest zijn, maar bij de onderbuurvrouw! Enfin, mannetje droop af, en ik goed op dreef de stichting opgebeld. Excuses gekregen, maar ja, dat kon inmiddels vrij weinig veranderen aan mijn humeur of dat van ukkepuk. 

Nu zitten we dus beide chagrijnig te zijn op de bank. Nog even en de dag is voorbij. Dan duiken we ons bedje in, slaken een diepe zucht van verlichting en putten kracht uit de gedachte dat morgen alles beter zal zijn. Het voordeur-mannetje zal hetzelfde doen, hopend nooit meer aan te hoeven bellen op nr. 16.