Knopje Deel: 2

Hij is er weer...Het knopje....
Deze keer was de aanleiding tot de omslag Ukkie's vader. Zo maar van de aardbodem verdwenen. Geen teken van leven ruim 3 weken lang. (Ik vond het al vreemd rustig) En aangezien hij pretendeert een verantwoordelijk persoon te zijn, die zich bewust is van zijn rol als vader, en zijn taken erg serieus neemt *kuch*,  heb ik er deze keer voor gekozen geen contact met hem op te zoeken. Het was niet makkelijk, want in iedere auto die voorbij zoeft, ziet Uk de auto van papa. Als de deurbel overgaat, vraagt ze hopend of papa voor de deur staat. U begrijpt al wel, dat het dan al behoorlijk borrelt in mijn moederhart. De verleiding was dan ook erg groot  het mobieltje te pakken en papa duidelijk proberen te maken dat Uk haar papa soms mist. Maar... het is me gelukt! Heb de taak van verantwoordelijk ouder op papa's bordje neer gelegd. Ik ben kalm, koelbloedig, zo in mijn Zen state of mind.

Tot vanochtend dan i.i.g....
Toen ging de telefoon....
En het was papa....
Of-ie Uk een middagje mee mag nemen naar de speeltuin....
Doodleuk....

En dan komt-ie weer hè...dat knopje... De Zen-modus sprong op off-stand. Mijn Chi lag me op de maag als een onverteerde schoenzool. Ik heb nog een poging gedaan mijn ademhaling onder controle te krijgen. Maar in plaats van 'een rustgevende zachte levenskracht' voelde ik hete gierende woede door mijn longen stromen. Mijn hersenen krijgen een energy-boost, en alles wat er in zit moet er dan ook uit. Ik verlies elk gevoel voor goed decorum, ken geen schande meer, een waas voor mijn ogen, bliksemende rooddoorlopen ogen, donderwolken boven mijn hoofd. Enfin, you get the picture...

Dom van me, maar het floepte eruit voordat ik het in de gaten had. Ik kon het niet laten, en dus toch maar even de beleefde vraag gesteld wat nu de exacte reden was om 3 weken lang niets van zich te laten horen. Het antwoord was: Ik had het druk. En daar wint hij dus niet de koel/vries-combinatie mee!!!! Ik heb al het gezonde verstand dat in mijn lichaam aanwezig was, bij elkaar geschraapt. En ik heb de bijna onmenselijke taak volbracht door er niet als een losgeslagen furie op te reageren. Ik heb het uit mijn mond gekregen om te zeggen dat ik hem wel laat weten welke dag het beste uit komt. En toen heel verstandig, rationeel, na een 'salut', de verbinding verbroken.

De kriebels uit mijn voorgaande blogje zijn spontaan uit mijn buik verdwenen. Ik ga het ook erg druk hebben komende weken. Ik ben nl. op zoek naar mijn Zen. In de vuilnisbak, of onder het bed, of waar het ding dan ook terecht mag zijn gekomen toen ik het een rottrap heb gegeven.