Tako Tsubo en vele anderen....

Na twee korte en slapeloze nachtjes, kon ik vanochtend constateren dat de bulten niet zijn uitgelopen. Nu maar wachten totdat ze wegtrekken... Helaas is de cortisone-crème het enige dat helpt bij mij. Ik zit lichamelijk namelijk nogal vreemd in elkaar, en heb bepaalde leuke en minder leuke afwijkingen. Soms vraag ik me af, of mijn ouders me verwekt hebben op een berg nucleair afval. Ik ben een wandelende medische encyclopedie!!!
Zo heb ik "last" van hypermobiliteit (mijn spieren zijn te lang en ik kan ze overstrekken) Het resultaat, heb een gedeelte van mijn puberteit doorgebracht in een rolstoel, omdat mijn enkels zo zwak waren dat ik continue mijn enkelbanden scheurde. Leuk weetje, ik heb er x-armen aan overgehouden (Ja Dames, dat bestaat echt!!) een "doorgedraaid" bekken (en dat excuus gebruik ik regelmatig om de omvang van mijn reet te verklaren) en kan ik leuke truukjes uithalen met armen en benen....
Een ander constructie-foutje zijn mijn nieren. Op 4-jarige leeftijd ben ik geopereerd geweest aan mijn urine-wegen, en tot mijn 18de onder controle gestaan. Vanwege die aangeboren afwijking, ben ik heuls gevoelig voor urineweg-infecties. (bekkenbodem onstekkingen, nieraanvallen, blaasontstekingen...het hele zooitje) En zo ben ik intolerant geraakt voor een waslijst aan anti-biotica. Ik wend mijzelf dan ook nu tot een dierenarts i.p.v. de huisarts, voor wat paardenmiddelen in industriële dosis.
Grappig detail, ik heb een extra botje, en aangehechte spier in mijn voet, en toen ik "toevallig" mijn voet brak, brak ik dus uitgerekend dat botje. De botbreuken zijn overigens niet te tellen. De meeste vanwege fanatiek paardrijden, en er vrolijk vanaf te donderen. (Weet U nog, mijn staartbeentje)
Toen mijn apendix besloot op te spelen, had dat ding zich verborgen achter mijn lever. Niet te vinden voor de Italiaanse internisten die zich verbaasden over "Die Nederlandse met de symptomen van een blinde darm-ontseking maar met een onvindbare blinde darm..." Totdat het ding knapte, en ze m'n buik maar hebben open geritst om te redden wat er te redden valt. Een slecht aangelegde drain resulteerde in een blik op mijn eigen ingewanden. En ondanks het feit dat ik geen watje ben, voelde ik me toch flink mankeren bij het zien van zoveel schoons in mijn buik!
En nog een leuke zijn mijn migraine-aanvallen....die heb ik nl. al sinds ik 3 jaar oud ben (heus waar!!) Dit alles tot verbazing van de lading aan artsen die nog nooit van een peuter met migraine hadden gehoord.
Wacht Dames...ik ben er nog niet!! (Nog lange niet!!) Een auto-ongeluk (schuld van (H)ex-schoonmoeder nr. 1, resulteerde in flauwvallen. Wattuh?? zult U nu zeggen... Precies wat ik U brom: om de haverklap lag ik op de grond, zonder enige aanleiding. Boem... midden in de activiteiten waar ik mee bezig was. Gestrekt, plat op de grond....wel 3 keer per dag. Van een whiplash (eerste diagnose) ging ik een gigantische medische mallemolen in. Omdat er werd gedacht aan iets psychisch, kwam ik zelfs bij een heuse neuro-psychiater terecht, die mij overigens geestelijk gezond verklaarde. Na een half jaar letterlijk vallen en opstaan (en natuurlijk alle bijbehorende schrammen en kneuzingen), en een heuls lieve huisarts, werd ik ter observatie opgenomen in het ziekenhuis. Het balletje kwam aan het rollen... een leasie in mijn hersenen, daar waar de bloeddruk wordt geregeld. Spontaan daalde mijn bloeddruk naar 45/60 en dan viel ik dus flauw.....Het heeft 2,5 jaar geduurd, voordat ik flauwte-vrij was.
De mooiste vind ik zelf mijn laatste euvel...Vlak na de geboorte van Ukkepuk, ging het niet goed met mij. Ex 2 werd 6 weken na haar geboorte gearresteerd (en ik weet tot op de dag van vandaag niet waarom) en bleef 3 maanden uit de roulatie. In die periode kwamen allerlei zaken aan het licht, waar ik niet blij van werd en waar ik nimmer het vermoeden van heb gehad. En ik voelde dat het niet goed met mij ging... Ik ging uit van een psychische knauw, en ben braaf naar een bevriende psychiater gegaan. Die was zo slim om aan de bel te trekken en in allerijl werd ik opgenomen in het ziekenhuis met: uitputtingsverschijnselen en een falend hart (niks nie psychisch dus) En aan allerlei toeters en bellen liggend, kreeg ik te horen dat het maar goed was dat ik daar lag, want ik zou een extra 2 weken niet hebben gehaald. (met dank aan vriendin J. die Ukkepuk onder haar vleugels heeft genomen) Diagnose: Acute Tako Tsubo Cardiomyopathie, beter bekend als "het gebroken hart syndroom" ............... En ik verzeker U dat dit geen grapje is!!!! (Dat dacht ik nl. zelf ook) Voor de geïnteresseerden: Het lijkt op hartfalen en komt voornamelijk voor bij wat oudere menopausale vrouwen die onder grote geestelijke druk staan. Maar omdat mijn kalium-gehalte extreem laag was, had ik dus heuse hartproblemen. En de bevestiging dat je aan een gebroken hart wel degelijk kunt sterven!!!
En tot slot nog een paar kreten: Paratyfus (6 weken isolatie ziekenhuis), Pap-test 5 (Kopac P7) en daarbij een oproep aan alle Dames: 1 Pap-test per 5 jaar is belachelijk!! Ik doe er ieder jaar één, plus iedere keer ik als ik met de benen wijd ga bij huisarts of gynaecoloog! (overigens goed afgelopen hoor!) Over galbulten kan ik U alles vertellen. En dat meestal als een reactie op voedsel. En een enorme allergie voor alles dat steekt....en da's inclusief enorme zwellingen ledematen, koorts en stokkende ademhaling.
Snapt U nu dat ik nergens meer van sta te kijken??? En dat mijn moeder nog steeds verzucht: D'r is altij wel wa, met us Diaan.....