United Nations of International Blog Ladies

Soms heb ik de neiging een beetje door te draven (maar daar hadden jullie al wel een flauw vermoeden van, vrees ik...) O.ver.u.ren draaien mijn hersenen, en niet alleen als ik wakker ben, maar ook wanneer ik me in Dromenland bevind. Zo heb ik vannacht zowaar gedroomd van een door BlogDames geregeerde wereld. De afdeling statistiek is me naar mijn hoofd gestegen denk ik... All Blogging Ladies of the World United. Wereldheerschappij. Wereldvrede. Geen honger en dorst meer. Geen oorlogen, maar een gezamenlijke strijd tegen cellulitus. Geen politiek geblaat, maar daden. Goh, in mijn dromen hebben we de huidige wereldleiders een poepie doen ruiken!!
En het grappige was, jullie kwamen allemaal voorbij!! Nu heb ik al eens een droom gehad over haar (de arme meid stond ergens biologische appels te verkopen -?!?!?-) Maar dat jullie met z'n allen door mijn hoofd zouden komen spoken, nee, dat had ik in mijn stoutste dromen (of ergste nachtmerrie) nooit kunnen bedenken.
Zijn dit de eerste tekenen van een serieuze Blog-verslaving? Kan ik nog meer nachtelijke bezoekjes van jullie verwachten? Heeft iemand ervaring met dit fenomeen? Vragen, vragen, vragen.....

Enfin, er was een tijd dat ik een stuk internationaler bezig was, maar daar heb ik toendertijd nooit zo bij stil gestaan. Dan had ik om 8:00 uur New Zealand aan de telefoon, maakte post uit de de V.S. open, en typte met m'n andere hand een berichtje aan Brasilië met het Italiaanse gekakel van mijn  collega's om me heen. In een half uur tijd vloog de hele wereld voorbij, en switchte ik ettelijke keren van taal. Leuk, uitdagend en zeer gevarieerd werk, al moet ik er nu niet meer aan denken terug in dat ritme te moeten leven.

Maar het gevoel, dat de hele wereld één is, heb ik altijd prettig gevonden. Het leven zoals het iedere dag geleefd wordt door mensen uit de hele wereld, zonder obstakels als afkomst, ras, geloof, politieke overtuigingen of inkomen. Bovendien ben ik gewoonweg een extreem nieuwsgierig iemand. Het kan me geen reet interesseren hoeveel iemand verdiend, of welk type auto iemand bezit. Ik ben nieuwsgierig naar gedachten, way of living....of simpelweg naar wat er 's avonds op tafel staat.

Nu ben ik het bloggen begonnen als iets nieuws, dat ik graag een keertje wilde uitproberen. Maar al snel is mijn blog een mogelijkheid geworden om een stukje van mijzelf achter te laten, met name aan mijn oudste Uk. Niet alleen is het voor mij gissen hoe zij haar leven indeelt, ook zij zal zich (hoop ik) wel eens af vragen wat haar moeder bezighoudt. En wat kan er beter zijn dan met regelmaat een stukje schrijven (nog afgezien van de therapeutische waarde die eraan vast kleeft!) Misschien dat ze over een paar jaar wel wilt weten waar die licht-gestoorde moeder van haar, zich druk om heeft gemaakt. Over het censureren van de inhoud, maak ik me ter zijner tijd wel zorgen...

Ik voel me dus werkelijk vereerd, dat er (Nederlandstalige) mensen over de hele wereld verspreid zijn, die het blijkbaar aangenaam vinden een blik in mijn kleine wereld te werpen. (Al vraagt een stemmetje in mijn achterhoofd zich af, wat er nu zo interessant kan zijn)
Dus iedereen die zo lief is geweest te reageren, of een mailtje te sturen: BEDANKT ALLEMAAL!!! (Met een speciale groet aan Jan uit de VS.....) En ik zal jullie blijven oproepen!!! Uit heel de wereld...mijn eigen, kleine gekleurde wereldkaart: The United Nations of International BlogLadies (en een enkele man)