Bedankt!!!!

klikkie: luister en huiver (alleen voor de liefhebbers ;)

Goh, ik sta versteld van alle fijne reacties op een stukje van mijn leven waarover ik me normaal gesproken niet zo makkelijk uit. Toen ik het waanzinnige idee opvatte een blog bij te houden, had ik me nog zo voorgenomen het bloggen en mijzelf niet al te serieus te nemen. Maar ja, wat er in dat overvolle hoofd van mij zit, moet er toch uit, weet ik. En zo zal het geschieden...

Het is onnodig uit te wijden over de pijn, het verdriet, de woede en angst, die een moeder voelt als haar kind van haar wordt afgenomen. Daar kan eenieder zich wel een voorstelling van maken. Het meest intense gevoel, is het willen sterven. En zie hier mijn passie voor Sjors Kloenie en zijn koffie-reclame....it was not my time yet... Een zeer goede vriend van mij, beschrijft mij als een Phoenix, who rises from the ashes, stronger than ever before. En dat gevoel houd ik vast. 

Wat ik mensen die in een soortgelijke situatie verkeren voorhoud (voornamelijk vrouwen), is dat je keuzes hebt in het leven. Ook al sta je met je rug tegen de muur, kun je geen stap meer verzetten, lijkt het alsof  alles en iedereen zich tegen je keert, dan nog heb je een keuze: je kunt nl. kiezen HOE je met de situatie omgaat. Het rouwproces is onvermijdelijk, zoals er ook een nieuwe levensbalans moet worden gevonden vanwege de achtbaan aan emoties die op je af komen. Maar je kunt kiezen... En ik heb gekozen. Ik wil leven en genieten van dat wat het leven op mijn pad brengt. Ik wil dat mijn dochters trots op kunnen zijn op een moeder die vasthoudt aan haar principes, en opkomt voor datgene waar zij voor staat. Want ja, ik ben ervan overtuigd dat de oudste vroeg of laat aan mijn deur staat. Ik moet wel, anders sterf ik van binnen.

Vandaar ook de passie voor het gedicht "Invictus" dat ik een eerde blogje heb gequote:

I am the master of my fate

I am the captain of my soul 

Dat kan niemand van me afnemen, dat staat als de spreekwoordelijke paal boven water!

Ik huil, ik jank, ik gil en barst in woede uit. Ik blijf tegen de bierkaai vechten, want als moeder ben ik dat verplicht aan mijn dochters. Ik val, ik glij uit en soms verzuip ik bijna. Maar ik blijf leven, en haal er uit wat er uit te halen valt! Het is belangrijk dat die emoties er mogen zijn, daar heb ik recht op. Nog belangrijker is uit al het negatieve, positieve kracht putten. Ogen op houden voor die prachtige kleine dingen die het leven juist dát ene stukje extra geven. Ja, samen met Uk dans ik in de regen, want ik kan, mag en wil genieten van die regen omdat er ook periodes zijn geweest waarin ik niet wist of het regende of de zon scheen. 

En zo leef ik mijn leven. Het is niet altijd even makkelijk, misschien is dat ook niet de hoofdzaak van het leven an sich. Ik weet wel dat ik bepaalde zaken heb leren waarderen. Zo ook jullie fijne reacties. Bij deze dus een dank uit de grond van mijn hart, met een lach en een traan.

klikkie: luister en huiver (alleen voor de liefhebbers ;)